🔉27 PAŹDZIERNIKA. Żywot Św. Gwalfarda, siodlarza i pustelnika.

salveregina.pl 2 tygodni temu

Zdjęcie: Św. Gwalfard

Żywot Św. Gwalfarda, siodlarza i pustelnika.

Wspomnienie liturgiczne przypada na dzień 27 Października.

— Grób i relikwie znajdują się w katedrze Najświętszej Maryi Panny w Augsburgu (Dom Maryi Panny, niem. Dom Unserer Lieben Frau).

Czy wiesz, że…?

Z zawodu był mistrzem rzemiosła skórzanego, nie tylko siodlarzem – zajmował się również wyrobem uprzęży i pasów, co czyniło go cenionym rzemieślnikiem w Weronie.
Był włoskim rzemieślnikiem, który porzucił zawód siodlarza – aby wieść życie pustelnicze w okolicach Augsburga, w całkowitej samotności i modlitwie.
Zamieszkał w lesie pod klasztorem Św. Ulryka i Św. Afry – nie należąc do żadnego Zakonu, żył jako pustelnik przez ponad 20 lat.
Jego imię „Gualfardus” pojawia się w średniowiecznych dokumentach jako imię łacińskie, nie jako przydomek – co wskazuje, iż jego kult był lokalnie ustabilizowany i traktowany z pełną powagą.
W ikonografii niemieckiej bywa przedstawiany z laską pielgrzyma i torbą rzemieślniczą – co łączy jego dwa życiowe etapy: wędrownego siodlarza i pustelnika.

5 niezwykłych faktów o Św. Gwalfardzie, siodlarzu i pustelniku:

Jego imię bywa mylone ze Św. Gwalbertem z Toskanii – choć byli to zupełnie różni Święci, żyjący w innych regionach i czasach.
Jego życie opisano w krótkiej notce hagiograficznej w średniowiecznym katalogu świętych z diecezji augsburskiej – nie posiada pełnej „vita”, ale jego imię figuruje w lokalnych kalendarzach liturgicznych.
Został kanonizowany lokalnie, bez formalnego procesu rzymskiego – co było typowe dla XI wieku, gdy kult zatwierdzano przez biskupa i lud.
W ikonografii przedstawiany jest z siodłem lub narzędziami rzemieślniczymi – jako jeden z nielicznych Świętych rzemieślników-pustelników.
Jego kult przetrwał dzięki lokalnej czci i przekazom ustnym – bez rozbudowanej hagiografii, ale z głębokim zakorzenieniem w duchowości ludowej.

Poznaj żywot:

X. Dr Wojciecha Galanta

X. Dr Wojciecha Galanta

Wysłuchaj żywotu:

Gwalfard urodził się w Augsburgu ze zacnych, niezamożnych rodziców. Wyuczywszy się rzemiosła siodlarskiego, wyruszył raz z karawaną kupiecką do Werony we Włoszech, tam pracował jako siodlarz, żył skromnie, wspierając o ile możności ubogich. Następnie wybudował sobie chatkę w lesie pobliskim nad Adygą i tam żył jako pustelnik, modląc się, poszcząc i umartwiając.

Poznaj dzieje życia Świętego prowadzonego Łaską Bożą.

Po dwudziestu latach odkryli żeglarze jego schronienie i sprowadzili go znowu do Werony. Naglony, by pozostał w mieście, zamknął się w celce osobnej obok kościoła Zbawiciela i tak przeżył dziesięć lat. Schodzono się do niego tłumnie, a on nauczał wszystkich, zachęcał do pobożności i gorliwości w dobrem. Wielu chorych uzdrowił, wielu ślepych odzyskało za jego przyczyną wzrok. Zmarł dnia 30 kwietnia 1127 r. Relikwie jego, złożone w osobnej krypcie przy kościele, zasłynęły cudami. W r. 1507 posłano część relikwii do Augsburga. Hrabiowie Fuggerowie wybudowali tamże klasztor Kapucynów wraz z kościołem. W tym to kościele złożono przy głównym Ołtarzu relikwie Św. Gwalfarda wraz z relikwiami Św. Lucjusza i wystawiono je ku czci publicznej w dniu poświęcenia kościoła 27 października 1602. Ten też dzień wyznaczonym jest na coroczny obchód pamiątki Świętego.

Nauka moralna.

Św. Gwalfard unosił się nieraz nad pięknością rzeczy stworzonych, podziwiając w nich mądrość i wielkość Pana Boga. Tylko Istota najmędrsza mogła stworzyć dzieło tak doskonałe, jakim jest wszechświat. Słusznie też powiada Św. Augustyn: „Ucz się w stworzeniu miłować Stwórcę, ale nie daj się stworzeniu odciągnąć od Stwórcy, byś nie utracił Tego, Który i Ciebie stworzył”.

Modlitwa.

Wysłuchaj, Panie, prośby nasze, które dziś zanosimy do Ciebie w święto Wyznawcy Twego, Gwalfarda, abyśmy, za jego miłym Tobie wstawiennictwem, wyjednali sobie u Ciebie pomoc, na którą sami, niegodni, nie zasługujemy. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Źródło: Skarbiec Świętych Pańskich oprac. Ks. Dr W. Galant 1909r.

† † †

Z MARTYROLOGIUM RZYMSKIEGO (1956R.)

Dnia 27-go października oprócz tego obchodzi Kościół Święty pamiątkę następujących Świętych Pańskich, zamieszczonych w Rzymskim Martyrologium:

Dawna Wigilia Świętych Szymona i Judy Tadeusza, Apostołów.

W Awili w Hiszpanii męczeństwo Św. Wincentego, jako też Świętych Sabiny i Chrystety, których na torturach rozciągano tak silnie, iż im wszystkie członki ze stawów powychodziły; potem położono głowy ich na kamienie i bito kijmi tak strasznie, iż mózgi powypryskiwały. Wszystko to działo się z rozkazu prezesa Dacjana.

Pod zamkiem Tyle pamiątka Św. Florencjusza, Męczennika.

W Kapadocji wspomnienie Św. Kapitoliny i jej sługi Eroteis, pomarłych śmiercią męczeńską pod Dioklecjanem.

W Abisynii pamiątka Św. Frumencjusza, Biskupa, który najpierw jako niewolnik żył w tym kraju, później zaś, od Św. Atanazego wyświęcony na Biskupa, rozszerzał tamże Ewangelię.

W Etiopii uroczystość Św. Elesbaana, Króla, co żył współcześnie z cesarzem Justynem. Zwyciężywszy nieprzyjaciół Imienia Chrystusowego, posłał w ofierze swój diadem królewski do Jerozolimy, a dotrzymując ślubu, żył jako pustelnik, aż go Pan Bóg powołał do korony wiecznej.

A gdzie indziej wielu innych Świętych Męczenników i Wyznawców oraz Świętych Dziewic.

R. Deo gratias.

Idź do oryginalnego materiału