Bóg i Jego Imię / skryba021

Bóg i Jego Imię



Wciąż pamiętam te słowa, które po raz pierwszy przeczytałem w Biblii: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię” (Rdz 1,1). Zapytałem siebie: do kogo one są skierowane? Czyż nie po to, aby pouczyć nas, ludzi, idących przez ten świat? Szczególnie aktualne są one w obecnych czasach zamętu, kiedy ludzkie wybory są zniewolone pod naporem nowych prądów kulturowych, które mają znamiona manipulacji i prowadzą na manowce, w ślepe uliczki. Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego słowa Księgi Rodzaju o Bogu stwarzającym świat są tak lekceważone? Przecież nikt nie udowodnił, iż Boga nie ma. On jest i wciąż działa! Żeby temu zaprzeczyć, tak niedawno wbijano nam w głowy ateizm.
Prawdy naszych praojców, nasi rodzice wyjawiali nam w największej tajemnicy, aby sens życia ich dzieci nie utracił zdrowych korzeni ludzkiej egzystencji. Ojcowie przed nami nie kryli tajemnic posiadanej wiary. Mimo szalejącego ateizmu, nadeszły dni wyzwolenia. Jednak wniesiona destrukcja w poglądy wciąż odzywa się krzykiem, jakimś omamem, który wnosi zamęt w relacje społeczne. Nie potrafimy jeszcze usunąć ugoru i odzyskać urodzajnych zagonów. Ta perykopa o stworzeniu świata i powołaniu człowieka do istnienia miała ogromny wpływ na naszą rodzinę, na dziadka, na ojca, i na mój pogląd, co do którego nie mam żadnych wątpliwości. Wzrastałem za każdym razem, gdy czytałem o stworzeniu świata, zadziwiony potęgą niewidzialnego Boga. Choć był moim Ojcem i Bogiem, ponieważ dał mi życie przez moich ziemskich rodziców, to jednak choćby po wielu latach nie znałem Go dogłębnie. Widząc w świecie zamęt wśród różnych religii, antagonizmy polityczne i społeczne, wrogość jednych wobec drugich, wyższość jednych nad drugich, dostrzegałem brak „ czegoś” co umknęło ludzkości i przyniosło taki zły rozdźwięk. Dlatego potrzebny był mi Duch Prawdy, którego błagałem, by zdjął zasłonę ukrywającą Obraz i Podobieństwo Boga. Brakowało mi czegoś bardzo istotnego: tego, co odróżnia podmiot od przedmiotu, relację zewnętrzną od wewnętrznej. Chcąc naprawdę zbliżyć się do sedna sprawy, starałem się dociec prawd życia u samych podstaw.
W gąszczu codziennych interakcji, w natłoku spotkań i rozmów, często zapominamy o jednym, niezwykle istotnym elemencie budowania relacji w imieniu. Poznanie i zapamiętanie imienia innej osoby to więcej niż tylko grzeczność. To subtelny, ale potężny gest, który niesie ze sobą szereg korzyści, zarówno dla nas, jak i dla osoby, której imię poznajemy. Imię to osobiste połączenie, to coś więcej niż etykieta. To część naszej tożsamości, nasz indywidualny znak, zawołanie i posłanie, niczym nasza wizytówka w świecie. Kiedy słyszymy swoje imię, zwłaszcza z ust osoby, z którą nie jesteśmy blisko, automatycznie czujemy się zauważeni, docenieni i ważni. Użycie imienia podczas rozmowy sprawia, iż interakcja staje się bardziej osobista, mniej formalna i bardziej autentyczna. Tworzy się natychmiastowe, choćby minimalne, poczucie połączenia wewnętrznego. Znaczenie relacji dostrzegamy w biblii, kiedy Bóg woła po imieniu Samuela (1Sm 3,1-21), co jest pięknym przykładem zbliżenia Boga do człowieka. Jakże doniosłym spotkaniem jest to, gdzie Bóg woła Mojżesza po imieniu, a potem przedstawia siebie w imieniu: JESTEM, KTÓRY JESTEM (Wj3,4 in). Pamiętanie imienia osoby, z którą rozmawiamy, świadczy o tym, iż jesteśmy zaangażowani w interakcję i iż zależy nam na tej osobie. To wyraźny sygnał, iż poświęciliśmy jej uwagę i iż jest dla nas ważna na tyle, aby zapamiętać jej imię. Taki gest buduje zaufanie i tworzy pozytywny grunt pod dalszą relację, czy to prywatną, czy zawodową. W tym wydarzeniu Mojżesz poznaje najważniejszy aspekt tożsamości Boga. Powołanie się na to imię ma utwierdzić o obecności Boga teraz i na wieki. Jest to znak, znamię i zawołanie na najdalsze pokolenia. To On szuka człowieka, przychodzi do niego, bo człowiek nie może sam z siebie dojść do Boga, potrzebna jest afirmacja miłości Odwiecznego. Jednak człowiek nie zawsze potrafi ją przyjąć, a raczej stara się od niej uciec – tak jak to czynił Jonasz. W spotkaniu Mojżesza dostrzegamy, iż do poznania Boga nie dochodzi się drogą rozumową, ale Bóg sam daje się poznać. Od momentu poznania imienia Boga „JESTEM, KTÓRY JESTEM” Mojżesz stał się wyznawcą, przyjął Go w swojej świadomości i został obdarzony mocą potrzebną do wykonania zadania. Znając imię, wie, iż w przypadku trudności może zwrócić się do konkretnej Osoby, do Boga. Poznane imię jest pomostem do nawiązywania komunikacji.
Opisując imię, należy z całą powagą zaznaczyć, iż jest to pomost do zażyłości oraz zwierciadło Obrazu i Podobieństwa dokonujące się w relacjach wewnętrznych – osobowych. Widzimy w przypadku Jezusa, gdy powołuje się na imię JESTEM, wszyscy upadają na ziemie z pokłonem ( por J18,6). Tym samym wzmacnia pozytywnie swój wizerunku. Wskazuje na istniejące interpersonalne relacje z Bogiem i zyskuje większą sympatię i aprobatę w otoczeniu. W imieniu odsłania swoje istnienie, a poprzez objawienie objawia sekrety swojej miłości do człowieka. W naszych przekonaniach o tym, „Kim Jest”, co powinniśmy wiedzieć o Nim, a czego powinniśmy się wystrzegać, co posiadamy od Niego, wszak otrzymane tchnienie życia jest największym darem otrzymanym przez człowieka. Kluczem do partycypacji imienia „Jestem, Który Jestem” jest głębokie i wewnętrzne poznanie Obrazu i Podobieństwa; poznać i zrozumieć, jak działa, i w końcu nauczyć się relacji, które On rozpoznaje i akceptuje. Wszystkie święte relacje stają się nam dostępne jako Dzieciom Boga, w tym właśnie miejscu, gdzie zaczyna się relacja Rodzic - Dziecko: w Boskim Obrazie i Podobieństwie.
Istotną sprawą, jakiej spodziewamy się, spoglądając w Obraz i Podobieństwo, jest afirmacja Osób – Trójcy Świętej. A jednak mówi się o Jednym Bogu, który jest wszechmogący, będącym na szczycie całego stworzenia i każdego ożywionego i nieożywionego bytu. Wedle dotąd posiadanej wiedzy wiemy, iż jest Osobą o określonym Imieniu: rozumną, wszechmogącą, wieczną. Jesteśmy pewni, iż zawsze był, jest i będzie. To On o sobie mówi: JESTEM, KTÓRY JESTEM, a to dogmat niepodważalnych prawd życia u samych podstaw.
Jednak patrząc na Boga przed zaistnieniem świata w czasie, musimy odróżnić to, co jest wiecznością, od tego, co doczesne, a dotyczy świata materii, której „końcem” jest powrót do stanu, w jakim była przed powołaniem do zaistnienia. Nasze zewnętrzne poznanie materii doprowadziło do najmniejszej cząstki, jaką jest „bozon Higgsa”. Tutaj pojawia się tajemnica: skąd ta maleńka cząstka? Kto jest sprawcą jej istnienia? Odpowiedź nasuwa się sama przy czytaniu Księgi Izajasza. Patrząc na Obraz Boga malowany słowami przez proroka Izajasza, wśród zastępów Serafinów i innych orszaków anielskich (por. Iz 6,1 in), dostrzega się cudowne promienie jaśniejące z twarzy. Owa świętość ujawnia nam przede wszystkim żywego Boga, który stworzył ową cząstkę materii, a także może zaspokoić każde nasze pragnienie. Od dawna wiadomo, iż wiecznie istniejące Niebo zawsze było, jest i będzie, i przebywający w nim Bóg. prawdopodobnie ten fakt budzi zaufanie i pozwala się zbliżyć, a zaniesione prośby zostaną wysłuchane, choćby jeżeli mowa jest prosta i mało kwiecista, ponieważ płynie z otwartego i szczerego serca. Niektórzy szukają wykrętów w stwierdzeniu: skoro stworzył niebo, to gdzie Bóg przebywał wcześniej? A to oczywiste – w przestrzeni wiecznej, poza czasem. Jednakże w tym stwierdzeniu „stworzył niebo” należy widzieć stworzony kosmos, jako rzeczywistość potocznie określaną niebem, a nie utożsamiać z Niebem, gdzie przebywa Bóg, aniołowie i święci. Owe dwa pojęcia należy w rozumowaniu rozgraniczyć, aby nie manipulować pojęciami, wedle własnej sugestii: bo to co wieczne – Niebo niestworzone, i to niebo, co należy do rzeczywistości zewnętrznej – stworzonej. Nieuwzględnianie tych dwóch rzeczywistości stanowi swego rodzaju pułapkę pojęciową.
Pomija się rzeczywistość wewnętrzną – osobową z Bogiem, a poszukuje się relacji zewnętrznych, upatrując w nich początku zaistnienia człowieka. To absurd, jakoby jakaś i nieokreślona wszechmoc stworzyła zwierzęta, a nie potrafiła powołać do życia człowieka. Według tych teorii człowiek musiał emanować z jakiegoś innego bytu, np. z małpy. Kod DNA ludzkiej osoby nie powstał sam z siebie, istnieje jako prawda działania mocy Boga wypływająca z Obrazu i Podobieństwa. Pismo Święte daje kilka wskazówek, aby powiedzieć nam, KIM JEST BÓG, zaś poznanie imienia oznacza także poznanie Osoby, która to imię posiada i pozwala na relacje międzyosobowe. Ujawnia zachodzące relacje między Bogiem a człowiekiem, zawarte w Obrazie i Podobieństwie, przez które możemy zanurzać się w przedziwnym i pięknym Źródle Życia i wczuć się w sens własnej egzystencji doczesnej i przyszłego życia po śmierci. Dlatego w Bożej mądrości będziemy starali się przybliżyć niektóre elementy tej tajemnicy w poniższych rozważaniach.