Bóg i znaczenie wiary / skryba021

Bóg i znaczenie wiary



Pytanie o Boga to jedno z najstarszych i najbardziej fundamentalnych zagadnień, które nurtuje ludzkość. Od wieków ludzie zastanawiają się nad sensem istnienia, poszukując odpowiedzi na pytania dotyczące ich miejsca we wszechświecie. Dlaczego jednak tak bardzo interesuje nas Bóg? Często jest to związane z pragnieniem poznania prawdy oraz chęcią zrozumienia rzeczywistości, w której żyjemy. W obliczu niepewności i chaosu codziennego życia wiele osób szuka stabilnego punktu odniesienia. Religie oferują różne wyobrażenia Boga i interpretacje Jego roli w naszym życiu. To sprawia, iż nasze pytania stają się jeszcze bardziej skomplikowane. Czy Bóg jest stwórcą wszystkiego? A może jedynie obserwatorem? Wielu ludzi zwraca się do wiary jako źródła pocieszenia i sensu.
Pytanie o Boga przekształca się więc w osobistą podróż ku odkrywaniu wartości duchowych oraz moralnych zasad, które mogą kształtować nasze życie. Z każdą odpowiedzią pojawia się nowe pytanie — ten proces trwa i trwać będzie. Istnienie Boga jest w pierwszej kolejności kwestią wiary. Poznanie rozumowe jest więc innym sposobem osiągnięcia tej samej prawdy – rola rozumu nie polega na rozstrzygnięciu, czy Bóg istnieje, ale na dostarczeniu dowodu, iż jest tak w istocie. Ateiści twierdzili, iż Bóg nie istnieje, ale na potwierdzenie swojej tezy nie dostarczyli dowodów. Tajemnica jest ogromna i nie każdemu jest ona dostępna w sposób jasny i oczywisty. Wiara odgrywa kluczową rolę w naszym zrozumieniu Boga. To ona pozwala nam przekroczyć granice racjonalnego myślenia, spojrzenia poza granice doczesności i otworzyć się na tajemnice wszechświata. Kiedy wierzymy, tworzymy osobistą więź z tym, co transcendentalne i z tymi, którzy oglądają Boga twarzą w twarz. Emanacja, święte obcowanie, pomiędzy różnymi wymiarami życia staje się tą rzeczywistością, która umożliwia doświadczanie obecności Boga w codziennym życiu. Wiara staje się źródłem pocieszenia i siły w trudnych chwilach.
Różne tradycje religijne oferują różnorodne podejścia do poznawania boskości. Dla wielu ludzi modlitwa, dobre uczynki, miłosierdzie okazywane bliźnim jest sposobem na komunikację z Bogiem. Dzięki niej odkrywają głębszy sens istnienia oraz łączą się z innymi wiernymi. Nie można zapominać o roli społecznej wiary. Wspólnoty religijne kształtują nasze postrzeganie świata, pomagając odnaleźć miejsce w szerszym kontekście duchowym. Warto również zauważyć, iż wiara nie ogranicza, ale poszerza spojrzenie, pomaga widzieć pozytywnie swój los po śmierci . Często pojawia się przestrzeń na pytania i wątpliwości, które prowadzą nas ku głębszemu zrozumieniu tej relacji. Ostatecznie każdy ma swoją unikalną ścieżkę do poznawania Boga – przez doświadczenie, refleksję lub dialog ze swoimi bliskimi i wspólnotami wierzących. Już Arystoteles dowodził istnienie pierwszej przyczyny ruchu, gdyż ruch nie jest wieczny, więc musi być przyczyna, która wprawia w ruch i tą przyczyną jest Bóg. Na tej koncepcji Święty Tomasz zbudował własną odpowiedź na pytanie, jaki jest stosunek wiedzy i wiary. Uzasadnił to poprzez określenie pięciu dróg do poznania Boga. Dla niektórych mogą to być konkretne dowody na to, iż Bóg istnieje w ukazanych przejawach Jego działania. Możemy je odnaleźć w Internecie, zawarte w linku https://katechumenat.pl/archiwa/2630). „Pięć argumentów św. Tomasza z Akwinu za istnieniem Boga”. Zapoznajmy się z ich brzmieniem:

1. jeżeli coś się rusza, to ktoś musi to popchnąć (ex motu)
2. Skoro wszystko ma swoją przyczynę, to musi być przyczyna powstania świata (ex ratione causae efficientis)
3. jeżeli świat istnieje, a wcale by nie musiał, to znaczy, iż musi być coś niezbędnego, koniecznego (ex possibili et necessario)
4. jeżeli różne rzeczy są bardziej lub mniej doskonałe, to musi istnieć coś najdoskonalszego (ex gradibus perfectionis)
5. Skoro potrafimy działać celowo, bo jesteśmy rozumni, to świat działający wg określonych zasad i porządku też musi być stworzony przez kogoś, kto myśli (ex gubernatione rerum)”.

Współczesny człowiek także chce mieć dowód na istnienie Boga. Nie wystarczają mu drogi jakie wskazuje św. Tomasz z Akwinu. Chociaż są ogromną pomocą do odkrywania tajemnicy świata, jego przyczyny, po co i dlaczego i przez kogo istnieje. Człowiek poznając pierwszą przyczynę sprawczą — określa siebie w sposób oczywisty i jawny, jako potrzebę posiadania wewnętrznego fundamentu, który pozwala budować własny rozwój w oparciu o fundament czyli życia u podstaw, zdrowe zasady moralne, rozwiązywać problemy własnego życia i mieć odniesienia do społeczeństwa w aspektach sensu egzystencji. Proces stwórczy polega na uważnej obserwacji, na dostrzeżeniu prawdy, gdzie każdy byt ożywiony ma „w sobie pierwiastek życia”, dla podtrzymania życia biologicznego otrzymuje źródło utrzymania, dla zwierząt, ptaków… będzie pokarmem wszelka trawa zielona, zaś dla ludzi owoce drzew i roślin. ( por Rdz 1, 29-31).
Musimy zwrócić uwagę na fakt, iż ludzie wchodzą z Bogiem w interakcje osobowe, które noszą w sobie tajemnicę otrzymanego życia na „ Obraz i Podobieństwo Boga”, o znamionach wyjątkowych i niezastąpionych. Takie działania prowadzą do twórczej partycypacji, a także umożliwiają odkrywanie wspólnych punktów wzajemnego rozumienia, które tworzą lepsze fundamenty dla dialogu oraz współpracy. w tej chwili w sferach naukowych, w postrzeganiu wszechświata pojawia się nowa koncepcja tzw. bozon Higgsa ( nazwany „ boską cząstką”) prowadzącą do odkrycia, w jaki sposób materia jest zbudowana na najdrobniejszym poziomie, jak elementy materii oddziałujące między sobą.
Dział nauki w fizyce poszukuje zrozumienia w jaki sposób wszechświat powstał i dlaczego my istniejemy, dlaczego cokolwiek istnieje. Teoria poszukująca masy w „cząstce bozonu” zdąża do granicy zwanej próżnią, albo musi uznać istnienie przyczyny sprawczej – Boga. Chociaż teoria Higgsa została nie w pełni potwierdzona badaniem i nie znamy dokładnie natury tej cząstki. o ile przyjmiemy, iż masa materii w najmniejszej swej postaci pochodzi od Stwórcy Boga, to dostrzeżemy Jego Moc powołującą byty do istnienia. Zrozumienie i rozróżnienie „ pierwiastka życia w bytach ożywionych i nieożywionych” nabiera głębokiego sensu wtedy, gdy uwzględnimy relacje zewnętrzne i wewnętrzne, co pozwala spojrzeć na Boga jako stwórcę świata materialnego, tzw. bytów nieożywionych, oraz na byty ożywione będące w relacji mocy stwórczej Boga i na człowieka z substancjalną relacją z Bogiem, będącej w wymiarze wewnętrznym - osobowym. Pytanie o obecność „boskiej cząstki” w elementarnym składzie materialnego bytu jest więc także pytaniem o możliwość ostatecznego uzasadnienia i potwierdzenia obecności Boga, co czyni, sprawcą całego naszego istnienia i wszechświata. Jest to więc zagadnienie istotne. Stanowi ono bazę wyjściową, określającą wstępnie nie tylko przyczynę zaistnienia wszechświata, ale także wszystkich Jego poważniejszych zamierzeń i planów wobec działania w tej rzeczywistości.
Człowiek w tych zamierzeniach ma swoje określone zadania, ma uprawiać i doglądać powierzone dzieła (por Rdz 2,15). Natomiast jest ono — niestety — z reguły burzony przez nihilizm: odkrywamy je po tragicznych faktach, po wydarzeniach, zmuszających do powrotu „ u podstaw sensu życia”. Wówczas odkrycie swego źródła życia jest bardzo ważne i potrzebne; ale jakże nabyte złe nawyki poprzez kręte i wyboiste ścieżki sprawiają trudności i niosą rozgoryczenie. Znakomite polskie przyłowie powiada: „Bez Boga— ani do proga”, oraz „Bez Boga nie pokonasz wroga”. Czemu wciąż trwa walka przeciwników Boga? W takiej sytuacji zdajemy sobie sprawę jak błędne były działania niezgodne z wolą Boga. Przyjęcie ustalonego i odwiecznego porządku, który jest skądinąd wielkim darem ukazanym w słowach: „ Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym; w tym bowiem dniu odpoczął po całej swej pracy, którą wykonał stwarzając”(Rdz2,3).