„Camino dla opornych”. Czasem trzeba długo iść, żeby znów móc być blisko

Na pielgrzymkę można wyruszyć z wdzięczności, z prośbą, z potrzeby uporządkowania życia. Można też ruszyć bardzo niechętnie. Właśnie od takiego początku wychodzi Yann Samuell w filmie „Camino dla opornych”. Jego bohaterowie mają przed sobą długą drogę, ciężkie plecaki i towarzystwo, którego sami raczej by sobie nie wybrali.

Fréd, nauczycielka zawieszona w pracy po szkolnym incydencie, podejmuje się opieki nad siedemnastoletnim Adamem. Chłopak ma za sobą konflikty z prawem i trudne doświadczenia. Wspólna wędrówka do Santiago daje mu możliwość zmiany dotychczasowego biegu życia. Zasady są wymagające: miesiące marszu, bez telefonu i internetu. W takich warunkach trudno zakończyć niewygodną rozmowę spojrzeniem w ekran.

Za fabułą stoi konkretne doświadczenie. Jak przypomina francuska Aleteia, film nawiązuje do książki Bernarda Olliviera, założyciela stowarzyszenia Seuil. Organizacja pomaga młodym ludziom w trudnej sytuacji poprzez wielomiesięczne piesze wyprawy z dorosłym opiekunem. Filmowa historia wyrasta więc z przekonania sprawdzonego w praktyce: wspólny czas, wysiłek i odpowiedzialność mogą otworzyć możliwość przemiany.

To dobry punkt wyjścia do rozmowy o wychowaniu. Dorosły chciałby nieraz znaleźć zdanie, które wszystko wyjaśni, upomnienie, które wreszcie poskutkuje. Tymczasem relacja wymaga również cierpliwej obecności: wysłuchania kolejny raz, postawienia granicy, dotrzymania słowa. A czasem przyznania, iż samemu także potrzebuje się pomocy.

Fréd wyrusza jako opiekunka Adama, ale również ona niesie własne zranienia i trudności rodzinne. Francuska Aleteia właśnie w tej obustronnej potrzebie odbudowy dostrzega istotny wymiar opowieści. Pomagając komuś stanąć na nogi, możemy zobaczyć wyraźniej własne życie.

Warto zwrócić uwagę także na Maëlle Vidou, odtwórczynię roli Estelli. W rozmowie z francuską Aleteią aktorka opowiedziała o wypadku, po którym amputowano jej lewą stopę. Doświadczenie bohaterki spotyka się tutaj z doświadczeniem grającej ją kobiety. Vidou tłumaczyła, iż przyjmując rolę, chciała pokazać osobom po amputacjach możliwość aktywnego, pełnego życia. Sama po wypadku potrzebowała takiego przykładu.

Ten kontekst pozwala lepiej zrozumieć nadzieję obecną w filmie. Jej wiarygodność bierze się z ludzi, którzy doświadczyli cierpienia, a jednak podejmują dalszą drogę.

Polscy recenzenci zwracają uwagę, iż wyraźnie religijne wątki zajmują w filmie stosunkowo kilka miejsca. Czytelnik oczekujący rozbudowanej opowieści o wierze pielgrzymów powinien o tym wiedzieć. Jednocześnie właśnie historia trudnej relacji może zainteresować również tych widzów, którzy dotąd nie myśleli o Camino jako propozycji dla siebie.

Dla chrześcijańskiego odbiorcy jest tu ważne pytanie: czy potrafimy dostrzec w człowieku więcej niż jego najgorsze zachowanie? Druga szansa wymaga przecież zarówno odpowiedzialności za wyrządzone zło, jak i nadziei, iż przeszłość nie musi przesądzać o całej przyszłości.

„Camino dla opornych” warto potraktować jako zaproszenie do takiej rozmowy — szczególnie z dorastającym dzieckiem, współmałżonkiem albo kimś, z kim ostatnio trudno znaleźć wspólny język. Być może po seansie przyjdzie ochota na wyprawę do Santiago. A być może na pierwszy wspólny spacer i rozmowę, na którą od dawna brakowało czasu.

„Camino dla opornych”, reż. Yann Samuell, w polskich kinach od 30 października 2026 roku.

Czytaj także:Rekordowy rok na Camino. Do Santiago de Compostela dotarło 1,5 mln osób

Czytaj także:Poszlibyście na camino, ale Hiszpania jest za daleko? Jest na to rada!

Czytaj także:Na podstawie historii jego życia powstali „Nietykalni”. Filmowcy żegnają Philippe Pozzo di Borgo