Czuwać

Nad którymi Pan czuwa, ci żyją, wśród nich dopełni się życie ducha mego. Uzdrowiłeś mnie i żyć dozwoliłeś! (Iz 38,16)

אֲדֹנָ֖י עֲלֵיהֶ֣ם יִֽחְי֑וּ וּלְכָל־בָּהֶן֙ חַיֵּ֣י רוּחִ֔י וְתַחֲלִימֵ֖נִי וְהַחֲיֵֽנִי׃

κύριε, περὶ αὐτῆς γὰρ ἀνηγγέλη σοι, καὶ ἐξήγειράς μου τὴν πνοήν, καὶ παρακληθεὶς ἔζησα.

Domine, in te sperat cor meum; vivat spiritus meus, sana me et vivifica me;

Bóg jest Panem śmierci i życia. Jego drogi i myśli są różne od naszych. Z naszej ludzkiej perspektywy, śmierć zwykle przychodzi za szybko. Trudno to zrozumieć, przyjąć i pogodzić się ze startą osoby kochanej. W takiej sytuacji nadzieję daje nam wiara w Boga, który kocha i troszczy się o nas. Jest stale obecny i czuwa nad nami. Czasem Bóg, odpowiadając na nasze modlitwy uzdrawia, wyprowadza człowieka z ciężkiej choroby. Dlaczego jednych tak a innych nie? Niewątpliwie, jest to tajemnicą, a jednak wierzymy, iż niezależnie w którym momencie zakończy się finał ziemskiego życia, to mamy perspektywę nieba już na zawsze, na wieki!