EWANGELIA NA DZIEŃ 26.10.2026

PONIEDZIAŁEK XXX TYGODNIA ZWYKŁEGO,

EWANGELIA (Łk 13, 10-17)

Uzdrowienie w szabat

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus nauczał w szabat w jednej z synagog. A była tam kobieta, która od osiemnastu lat miała ducha niemocy: była pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować.

Gdy Jezus ją zobaczył, przywołał ją i rzekł do niej: «Niewiasto, jesteś wolna od swej niemocy». Położył na nią ręce, a natychmiast wyprostowała się i chwaliła Boga.

Lecz przełożony synagogi, oburzony tym, iż Jezus uzdrowił w szabat, rzekł do ludu: «Jest sześć dni, w które należy pracować. W te więc przychodźcie i leczcie się, a nie w dzień szabatu!»

Pan mu odpowiedział: «Obłudnicy, czyż każdy z was nie odwiązuje w szabat wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi, by go napoić? A owej córki Abrahama, którą Szatan osiemnaście lat trzymał na uwięzi, czy nie należało uwolnić od tych więzów w dzień szabatu?»

Na te słowa wstyd ogarnął wszystkich Jego przeciwników, a lud cały cieszył się ze wszystkich wspaniałych czynów, dokonywanych przez Niego.

Oto słowo Pańskie.

Komentarz do Ewangelii

Jezus naucza w synagodze w szabat. Pośród zgromadzonych znajduje się kobieta, która od osiemnastu lat cierpi z powodu choroby i nie może się wyprostować. Jej ciało jest pochylone ku ziemi, a spojrzenie prawdopodobnie od dawna nie sięga już daleko przed siebie. Jezus dostrzega ją pośród innych ludzi. Woła ją do siebie i mówi: „Niewiasto, jesteś wolna od swej niemocy”. W jednej chwili kobieta zostaje uzdrowiona, prostuje się i wielbi Boga.

To niezwykłe spotkanie ukazuje nam serce Jezusa — pełne miłosierdzia, czułości i współczucia. Pan widzi cierpienie, którego inni mogą nie zauważać. Nie przechodzi obojętnie obok człowieka przygniecionego bólem, samotnością czy ciężarem codziennych trosk. Dostrzega również te rany, które nie są widoczne dla ludzkich oczu.

Przełożony synagogi oburza się, ponieważ uzdrowienie dokonało się w szabat. Jezus odpowiada mu, iż skoro ludzie troszczą się w ten dzień o swoje zwierzęta, tym bardziej należy ulżyć cierpiącemu człowiekowi. W ten sposób przypomina, iż prawo Boże nie może być wykorzystywane przeciwko miłości. Prawdziwa pobożność nie polega jedynie na zachowywaniu przepisów, ale przede wszystkim na otwartym sercu, które umie dostrzec potrzebującego.

Ta Ewangelia stawia przed nami ważne pytania. Czy zauważamy tych, którzy są przygnieceni cierpieniem? Czy potrafimy okazać dobroć człowiekowi samotnemu, choremu, odrzuconemu? Czy nasza wiara prowadzi nas do miłości, czy czasem zatrzymujemy się na samych słowach i zewnętrznych praktykach?

Być może i my nosimy w sercu coś, co od lat nie pozwala nam się wyprostować: lęk, smutek, poczucie winy, trudne wspomnienia albo niezagojone rany. Jezus również dziś mówi do nas: „Jesteś wolny od swej niemocy”. Nie zawsze oznacza to natychmiastowe ustąpienie cierpienia, ale zawsze możemy przyjść do Niego po siłę, nadzieję i pokój.

Nie bójmy się więc zbliżyć do Jezusa z tym wszystkim, co nas przygniata. On nie odwraca wzroku od naszych łez. Pragnie, abyśmy podnieśli głowę, odzyskali nadzieję i na nowo nauczyli się wielbić Boga — choćby pośród trudnych doświadczeń.

Modlitwa o uzdrowienie i uwolnienie serca

Panie Jezu,

Ty, który spojrzałeś z miłością na kobietę pochyloną pod ciężarem wieloletniego cierpienia, spójrz również na mnie. Ty znasz moje słabości, moje ukryte rany i wszystkie ciężary, których nie potrafię już samodzielnie unieść.

Przyjdź do miejsc mojego serca, w których zamieszkał smutek. Ulecz to, co zranione, umocnij to, co słabe, i rozjaśnij to, co ogarnęła ciemność. Uwolnij mnie od lęku, niepokoju i zwątpienia. Naucz mnie podnosić wzrok ku Tobie, gdy codzienne troski pochylają mnie ku ziemi.

Jezu miłosierny, spraw, abym nigdy nie stał się obojętny na cierpienie drugiego człowieka. Otwórz moje oczy na samotnych, moje uszy na tych, którzy potrzebują wysłuchania, a moje dłonie na tych, którym mogę pomóc. Nie pozwól, abym przedkładał surowy osąd nad miłosierdzie ani własną wygodę nad miłość bliźniego.

Błogosław wszystkim chorym, cierpiącym i przygniecionym ciężarem życia. Daj im nadzieję, której nie zdoła zgasić żadne doświadczenie, i ludzi, którzy staną się dla nich znakiem Twojej dobroci.

Panie, kiedy zabraknie mi sił, podtrzymuj mnie. Kiedy nie będę widział drogi, prowadź mnie. A gdy znów pozwolisz mi powstać pośród moich trudności, naucz mnie tak jak uzdrowioną kobietę wielbić Ciebie z wdzięcznością i ufnością.

Jezu, wyprostuj to, co we mnie pochylone, podnieś to, co upadłe, i napełnij moje serce pokojem.

Niech moje życie będzie świadectwem Twojego miłosierdzia, a każdy dzień okazją do czynienia dobra.

Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Amen. 🙏