Leon XIV o misji Kościoła: Pomiędzy grzechem a nieustannym nawróceniem

W swojej najnowszej medytacji papież Leon XIV powraca do fundamentalnego nauczania Soboru Watykańskiego II, przypominając, iż świętość nie jest przywilejem nielicznych, ale powszechnym powołaniem każdego ochrzczonego. Ojciec Święty wskazuje, iż istotą uświęcenia nie jest nieosiągalny ideał etyczny, ale codzienne życie miłością, która nadaje formę naszej wierze. W tekście znajdziemy głęboką analizę roli sakramentów, znaczenia rad ewangelicznych oraz wezwanie do nieustannego nawrócenia wewnątrz wspólnoty Kościoła.

Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl

Źródło: Vatican News
Photo credit: Vatican Media
Tekst został przetłumaczony i opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.

W dzisiejszej medytacji Ojciec Święty przypomniał soborową naukę o powszechnym powołaniu do świętości. Podkreślił, iż nie jest ona przywilejem nielicznych, ale darem dla wszystkich ochrzczonego, realizującym się poprzez miłość (caritas) oraz naśladowanie Chrystusa w codzienności. Centralnym punktem uświęcenia pozostaje Eucharystia, która upodabnia wiernych do ich wzoru – Jezusa.

Leon XIV zaznaczył, iż choć Kościół jest „nieskalanie święty”, to obecność grzechu w jego członkach wzywa do nieustannego nawrócenia. Przywołał także rolę życia konsekrowanego jako proroczego znaku Królestwa Bożego. Poprzez rady ewangeliczne – ubóstwo, czystość i posłuszeństwo – osoby te świadczą o tym, iż każda ludzka sytuacja, choćby cierpienie, może stać się drogą do Boga. Świętość to nie odległy ideał, ale bliskie spotkanie z Wcielonym Słowem.

Papież zwrócił się także z apelem: „W obliczu wydarzeń ostatnich godzin, naznaczonych wielkim napięciem na Bliskim Wschodzie i na całym świecie, przyjmuję z zadowoleniem i jako znak żywej nadziei zapowiedź natychmiastowego, dwutygodniowego rozejmu. Tylko poprzez powrót do negocjacji można doprowadzić do zakończenia wojny.

Zachęcam, by towarzyszyć modlitwą temu okresowi delikatnych działań dyplomatycznych, żywiąc nadzieję, iż gotowość do dialogu stanie się narzędziem rozwiązania także innych sytuacji konfliktowych na świecie.

Ponawiam wobec wszystkich zaproszenie do zjednoczenia się ze mną podczas czuwania modlitewnego w intencji pokoju, które będziemy przeżywać tutaj, w Bazylice Świętego Piotra, w sobotę, 11 kwietnia.„

Przeczytaj pełne wystąpienie Papieża Leona XIV.

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry i witajcie!

Konstytucja soborowa o Kościele Lumen gentium (LG) poświęca cały rozdział piąty powszechnemu powołaniu do świętości wszystkich wiernych: każdy z nas jest wezwany do życia w łasce Bożej, praktykowania cnót i naśladowania Chrystusa. Według Konstytucji soborowej świętość nie jest przywilejem nielicznych, ale darem, który zobowiązuje każdego ochrzczonego do dążenia do doskonałej miłości, czyli do pełni miłości Boga i bliźniego. Miłość jest bowiem sercem świętości, do której powołani są wszyscy wierzący: wlana przez Ojca, za pośrednictwem Syna Jezusa, cnota ta „kieruje wszystkimi środkami uświęcenia, nadaje im formę i prowadzi je do ich celu” (LG, 42).

Najwyższym stopniem świętości, podobnie jak u początków Kościoła, jest męczeństwo – „najwyższe świadectwo wiary i miłości” (LG, 50). Z tego powodu tekst soborowy naucza, iż każdy wierzący musi być gotowy do wyznawania Chrystusa aż do przelania krwi (por. LG, 42), jak to zawsze miało miejsce i dzieje się również dzisiaj. Ta gotowość do dawania świadectwa realizuje się za każdym razem, gdy chrześcijanie pozostawiają w społeczeństwie znaki wiary i miłości, angażując się na rzecz sprawiedliwości.

Wszystkie Sakramenty, a w sposób szczególny Eucharystia, są pokarmem, który pozwala wzrastać w świętym życiu, upodabniając każdą osobę do Chrystusa, będącego wzorem i miarą świętości. On uświęca Kościół, którego jest Głową i Pasterzem: świętość w tej perspektywie jest Jego darem, który objawia się w naszym codziennym życiu za każdym razem, gdy przyjmujemy go z euforią i odpowiadamy nań z zaangażowaniem. W związku z tym św. Paweł VI podczas audiencji generalnej 20 października 1965 roku przypominał, iż Kościół, aby był autentyczny, pragnie, by wszyscy ochrzczeni „byli święci, to znaczy byli jego synami prawdziwie godnymi, silnymi i wiernymi”. Realizuje się to jako wewnętrzna przemiana, dzięki której życie każdego człowieka zostaje upodobnione do Chrystusa mocą Ducha Świętego (por. Rz 8, 29; LG, 40).

Lumen gentium opisuje świętość Kościoła katolickiego jako jego cechę konstytutywną, którą należy przyjąć w wierze, gdyż wierzy się, iż jest on „nieskalanie święty” (LG, 39). Nie oznacza to, iż jest on taki w sposób pełny i doskonały, lecz, iż jest wezwany do potwierdzania tego Bożego daru podczas swojej pielgrzymki do wiecznego celu, krocząc „pośród prześladowań świata i pociech Bożych” (św. Augustyn, De civ. Dei 18, 51, 2; LG, 8). Smutna rzeczywistość grzechu w Kościele, czyli w nas wszystkich, zaprasza każdego do podjęcia poważnej zmiany życia, powierzając się Panu, który odnawia nas w miłości. Właśnie ta nieskończona łaska, która uświęca Kościół, powierza nam misję do wypełniania dzień po dniu: misję naszego nawrócenia. Dlatego świętość nie ma jedynie natury praktycznej, jak gdyby można ją było sprowadzić do zaangażowania etycznego, choćby największego, ale dotyczy samej istoty życia chrześcijańskiego, zarówno osobistego, jak i wspólnotowego.

W tej perspektywie decydującą rolę odgrywa życie konsekrowane, o którym Konstytucja soborowa traktuje w rozdziale szóstym (por. nr 43-47). W świętym Ludzie Bożym stanowi ono proroczy znak nowego świata, doświadczanego tu i teraz w historii. Znakami Królestwa Bożego, obecnego już w tajemnicy Kościoła, są bowiem te rady ewangeliczne, które nadają kształt każdemu doświadczeniu życia konsekrowanego: ubóstwo, czystość i posłuszeństwo. Te trzy cnoty nie są przepisami krępującymi wolność, ale wyzwalającymi darami Ducha Świętego, poprzez które niektórzy wierni zostają całkowicie poświęceni Bogu.

• Ubóstwo wyraża pełne zaufanie Opatrzności, uwalniając od kalkulacji i własnego interesu;
• Posłuszeństwo ma za wzór dar z siebie, jaki Chrystus złożył Ojcu, uwalniając od podejrzliwości i chęci panowania;
• Czystość jest darem serca niepodzielnego i czystego w miłości, w służbie Bogu i Kościołowi.

Przyjmując ten styl życia, osoby konsekrowane świadczą o powszechnym powołaniu do świętości całego Kościoła w formie radykalnego naśladowania (sequela). Rady ewangeliczne manifestują pełne uczestnictwo w życiu Chrystusa, aż po krzyż: to właśnie przez ofiarę Ukrzyżowanego wszyscy zostajemy odkupieni i uświęceni! Kontemplując to wydarzenie, wiemy, iż nie ma ludzkiego doświadczenia, którego Bóg by nie odkupił: choćby cierpienie, przeżywane w jedności z męką Pańską, staje się drogą świętości. Łaska, która nawraca i przemienia życie, umacnia nas w każdej próbie, wskazując nam jako cel nie odległy ideał, ale spotkanie z Bogiem, który z miłości stał się człowiekiem.

Niech Dziewica Maryja, najświętsza Matka Słowa Wcielonego, zawsze wspiera i chroni naszą drogę.