Niech imię Pana wychwalają, bo tylko Jego imię jest wzniosłe, majestat Jego góruje nad ziemią i niebem (Ps 148,13)
יְהַלְל֤וּ ׀ אֶת־שֵׁ֬ם יְהוָ֗ה כִּֽי־נִשְׂגָּ֣ב שְׁמֹ֣ו לְבַדֹּ֑ו הֹ֝ודֹ֗ו עַל־אֶ֥רֶץ וְשָׁמָֽיִם׃
αἰνεσάτωσαν τὸ ὄνομα κυρίου, ὅτι ὑψώθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ μόνου· ἡ ἐξομολόγησις αὐτοῦ ἐπὶ γῆς καὶ οὐρανοῦ.
laudent nomen Domini, quia exaltatum est nomen eius solius. Magnificentia eius super caelum et terram,
Majestat Boga, ten termin mieści w sobie wielkość, nieskończoność, niedostępność, chwałę, autorytet, który sprawia, iż człowiek w pokorze uwielbia i czci Boga. Bóg doskonały, tak różny od stworzenia, tak piękny i zdawałoby się tak nieosiągalny. A jednak, Bóg, który jest tak blisko nas, gdy Go wzywamy. Bóg, który przyszedł do nas w Słowie, a potem w Ciele. Bóg, który stał się dla nas Chlebem, by być tak blisko nas i w nas, jak to tylko możliwe. Miłość tak wielka, iż przekracza wszechświat.
