Miesiąc Październik poświęcony ku czci Serafickiego Patriarchy Św. Franciszka z Asyżu – Dzień 22

Zdjęcie: Miesiąc Październik Św. Franciszek z Asyżu

O nabożeństwie miesięcznym.

Źródło: Zbior wybornego y gruntownego nabozenstwa na codzienne, tygodniowe, miesięczne, w dni swięte i roczne 1819

Nauka.

Chociaż nie zdaje się być osobliwszym i różnym od codziennego, tygodniowego, i rocznego, jakoż nie znajduje się w innych do Nabożeństwa książkach, przestrzec jednak potrzeba Wiernych Chrystusowych. Najpierw, iż niektórzy z nich zostają w rozmaitych Bractwach, którym oprócz innych w roku dni, na jedną w każdym miejscu Niedzielę nadane są Odpusty to zawsze pod obowiązkiem jakiego nabożeństwa.

WEZWANIE DO DUCHA ŚWIĘTEGO.

V. Racz przyjść Duchu Święty i napełnić serca wiernych Twoich.

R. A ogień Miłości Twojej racz w nich zapalić.

V. Ześlij Ducha Twego, a będą stworzone.

R. A cała ziemia będzie odnowiona.

V. Módlmy się: Boże! Światłem Ducha Świętego serca wiernych nauczający, daj nam w Tymże Duchu poznawać co jest dobrem, i zawsze obfitować w pociechy Jego. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, Który z Tobą i z Duchem Świętym żyje i króluje, Bóg w Trójcy Świętej Jedyny na wieki wieków.

R. Amen.

DZIEŃ 22

Modlitwa przygotowawcza.

Oświeć, Panie, promieniem Twej Wiecznej Mądrości nasz umysł przyćmiony i zapal w ubogim i zimnym sercu naszym iskierkę najgorętszej Miłości Twojej, abyśmy zastanawiając się nad cnotami i wielkimi zasługami Serafickiego naszego Ojca Św. Franciszka, wszelkimi siłami starali się, jako dobre dzieci, naśladować go tu na ziemi, tak jak on naśladował Jednorodzonego Syna Twojego, a tak byśmy się stali kiedyś jego towarzyszami w Niebie.

ROZMYŚLANIE. Św. Franciszek wielkim miłośnikiem pokoju.

I.

Syn Boży, wziąwszy na Siebie ciało ludzkie z Miłości ku nam, zwiastował przez Aniołów pokój ludziom dobrej woli na ziemi z Niebem pojednanej i miał zawsze na ustach te słowa: pokój, pokój! Chciał być nazwany Królem Pokoju: »Błogosławieni, mówił, pokój czyniący: albowiem oni nazwani będą synami Bożymi« (Mat. V, 9). Pokój to było Jego Słowo pożegnania dla tych, którym jakie dobrodziejstwo wyświadczył; pokój był zwyczajnym Jego pozdrowieniem dla Apostołów i uczniów. I tak kiedy się żegnał z nimi po Ostatniej Wieczerzy, dwukrotnie powiedział te słowa: „Pokój Mój zostawuję wam, pokój Mój daję wam”. To znowu kiedy się im po Zmartwychwstaniu po raz pierwszy okazał, wszedłszy przez drzwi zamknięte, to samo przywitał ich słowami pokoju, mówiąc: „Pokój wam” (Jan XX, 19). A wreszcie kiedy miał cudownie do Nieba wstąpić, ostatnie Jego słowa do zasmuconych Apostołów i uczniów brzmiały również o pokoju: „Pokój Mój zostawuję wam, pokój Mój daje wam; nie jako świat dawa, Ja wam daje” (Jan XIV, 27). Toż chciał Pan Jezus, by i ludzie wchodząc do jakiego domu, zawsze zwiastowali pokój w nim mieszkającym. O jakże przeto wielkim dobrem musi być ten pokój, skoro się tak bardzo podobał Synowi Bożemu! Tak jest rzeczywiście! Stąd Św. Efrem, objaśniając te słowa Ducha Świętego zawarte w księdze Przypowieści: „lepszy jest kęs chleba suchego z weselem, niźli dom pełen ofiar ze swarem” (Ks. Przyp. XVII, 1), woła: »O cichości, o pokoju, postępie człowieka pobożnego! O pokoju, szkoło Nieba, drogo do Królestwa Niebieskiego! O pokoju, matko żalu za grzechy, przyjaciółko pokuty! O pokoju, zwierciadło grzeszników, które człowiekowi daje poznać jego grzechy i nieprawości! O pokoju, który nie powstrzymasz łez! O pokoju, który rodzisz łagodność! O pokoju, towarzyszu pokory! O pokoju, który człowiekowi dajesz prawdziwy stan spoczynku… Tyś hartem duszy, tyś jarzmem słodkim i brzemieniem lekkim; tyś weselem ducha i serca, hamulcem ócz, uszu, języka; ty poskramiasz rozwiązłość i jesteś nieprzyjacielem nieroztropności; tyś matką pobożności, uwięzieniem namiętności, wspomożycielem wszystkich cnót, przyjacielem dobrowolnego ubóstwa; tyś żyznym polem Chrystusa, na którym najlepsze owoce się rodzą! O pokoju połączony z bojaźnią Bożą, tarczo i zasłono tych, co pragną gorąco walczyć, by pozyskać Królestwo Niebieskie«. Po tych słowach nie potrzeba zaiste nic więcej dodać na pochwałę tak wielkiego dobra, jakim jest pokój, za którym wszyscy wzdychamy; tylko, iż nie zawsze czynimy co potrzeba, aby go pozyskać, a pozyskawszy już więcej nie utracić.

II.

Św. Franciszek tak dalece odznaczał się zamiłowaniem tej cnoty, iż słusznie możnaby go nazwać apostołem pokoju. A przez to okazuje się jeszcze jaśniej, iż życiem swoim bardzo był podobny do tego Króla spokojnego, który właśnie przyszedł na ziemię, by przynieść pokój. Wszystkim wiadomo, jak za czasów Św. Franciszka wszędzie, ale szczególnie we Włoszech panował gwałt, przemoc, niezgoda i mściwość; a ktokolwiek choć trochę poznał historię owych czasów, wie, iż nie ma w niej ani jednej karty, któraby nie była zbroczoną krwią bratnią. Toż zwróciwszy gdzie indziej oko, zgrozą przejęte, obowiązani jesteśmy dziękować Panu Bogu i Św. Franciszkowi, iż żyjemy w czasach daleko lepszych. Tak, powinniśmy za to i Św. Franciszkowi dziękować, albowiem on zapalony miłością Pana Boga i bliźniego, a głęboko łagodnością przejęty, już od samego nawrócenia się swego zaczął wołać na ludzi, którzy się szarpali pomiędzy sobą: pokój, pokój! Przed rozpoczęciem każdego kazania, jak opowiada Św. Bonawentura, pozdrawiał swoich słuchaczy tymi słowy: Bóg niech wam da pokój; a wśród mowy również pokój jak najgoręcej polecał. W każdym liście swoim zaraz na początku życzył najpierw pokoju temu, do kogo pisał. A skoro się tylko dowiedział, iż w jakim miejscu panuje niezgoda, natychmiast tam podążał i tyle dokładał starań, iż w końcu wszystkich z sobą pojednał. Stąd wiele osób wysokie piastujących godności, wiele zamożnych rodzin, a czasami choćby całe miasta i kraje za jego przyczyną powracały do zgody i przyjaźni. Kiedy wysyłał pierwszych swoich uczniów na opowiadanie Ewangelii, powiedział do nich: »Nuże, bracia moi, rozejdźcie się po świecie i zwiastujcie pokój«. A innym znowu razem, kiedy ich więcej w świat wyprawiał, dał im takie upomnienie: »Zwiastujcie pokój, ale miejcie go sami jak na ustach tak i w sercu, owszem więcej w sercu, niźli na ustach! Nie dajcie nikomu okazji ani do gniewu, ani do zgorszenia; przeciwnie starajcie się waszą uprzejmością zaszczepić we wszystkich łagodność, zgodę i jedność«. A następnie każdemu z nas profesowi, pomiędzy innymi pięknymi przestrogami daje taką: Upominam wszystkich braci moich w Jezusie Chrystusie, ażeby chodząc po świecie nie wadzili się, ani słowami sprzeczali… ale żeby byli cichymi, spokojnymi, skromnymi, łaskawymi i pokornymi. Wchodząc do jakiego domu, niech najprzód mówią: Pokój temu domowi«. (Reg. cap. III). O rzeczywiście, z każdego czynu, z każdego słowa Św. Franciszka wieje wielkie zamiłowanie, jakie miał do świętego pokoju — pokoju z Panem Bogiem, pokoju z ludźmi, pokoju z samym sobą; wszędzie i zawsze pokój, pokój!

III.

Słuchajmy przeto, bracia moi, najdroższego Ojca naszego, który słowem i przykładem swoim tak bardzo zaleca nam pokój. Pamiętajmy o tym, iż on nie tyle cnotą, ile raczej jej owocem; i o ile chcemy rzeczywiście cieszyć się pokojem i polecać go innym, musimy sami najpierw mieć pokój z Panem Bogiem. To znaczy: o ile sumienie nasze wyrzuca nam jakie uchybienia, jakieś braki w wypełnianiu obowiązków czy to jako Chrześcijan, czy jako zakonników powinniśmy natychmiast prosić Pana Boga o przebaczenie, a na przyszłość być więcej sumiennymi i uważnymi; albowiem pokój nie może ostać się z grzechem, jak mówi Pan Bóg przez usta Izajasza Proroka: „Bezbożnym nie ma pokoju” (Ks. Iz. 48, 20). o ile zaś sumienie powie nam, żeśmy z Pomocą Bożą na dobrej drodze, starajmy się, byśmy z niej nigdy nie zboczyli, a nigdy nam nie braknie pokoju, jak nas o tem również Sam Pan Bóg zapewnia przez króla proroka, mówiąc iż „pokój wielki tym, którzy zakon Jego miłują” (CXVIII, 165). Kochajmy przeto gorąco pokój, a pamiętajmy o tym, iż nierzadko niezgoda, kłótnia, poróżnienie choćby skrycie nurtują w tych miejscach i pomiędzy tymi osobami, pomiędzy którymi powinienby znajdować się zupełny pokój jakby w swoim królestwie; a co boleśniejsza, iż się to dzieje często z błahych i nic nie znaczących powodów. Znośmy spokojnie dla świętego pokoju obrazę i krzywdę. Strzeżmy się, byśmy nie dali powodu do niezgody; a gdy widzimy, iż z przyczyny innych niesnaski powstają, starajmy się zaraz je usunąć, będąc przekonani, iż skoro z jakiego klasztoru albo od jakiej familii uleciał pokój, uleciało też z nim wszelkie dobro. Starajmy się zachować miłość, cierpliwość i pokorę, a wówczas będziemy mieli także pokój. A gdy sami będziemy mieć pokój z Panem Bogiem, z własnym sumieniem i z braćmi, wtedy łatwo nam będzie polecać go bliźnim i możemy być pewni, iż nasze słowa będą dobrze przyjęte i pożądaną korzyść przyniosą.

PRZYKŁAD.

Posłuchajmy jak pewien naoczny świadek opowiada nam, co mógł zdziałać pokój głęboko odczuty przez Św. Franciszka i przez niego ogłoszony narodom: »Ja Tomasz, obywatel miasta Spalatro i archidiakon kościoła katedralnego tegoż miasta, kiedym był na studiach w Bolonii w r. 1220, widziałem w dzień Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Św. Franciszka, mającego kazanie na rynku naprzeciw małego pałacu, dokąd zeszli się prawie wszyscy mieszczanie. Święty rozpoczął naukę od tych słów: Aniołowie, ludzie, szatani… I mówił o tych istotach rozumnych tak wybornie i z taką ścisłością, iż wielu mężów bardzo uczonych przybyłych na kazanie, podziwiało w ustach człowieka prostego tak przepiękną rozprawę. Święty nie robił zastosowania moralnego z różnych punktów, jak to zwykli czynić kaznodzieje, ale główną uwagę zwrócił na to, by pomiędzy rodzinami przywrócić pokój, zgodę i jedność świętej miłości, o której w owych okrutnych czasach ani mowy nie było. Kaznodzieja ubrany był w gruby i połatany habit, sam był bardzo chudy i lichej powierzchowności; ale Bóg dawał jego słowom taką moc, iż przywiódł do pojednania się wielką ilość ludzi zamożnych, dotąd bardzo pomiędzy sobą powaśnionych, którzy poprzednio gotowi byli unieść się aż do krwi przelewu. Z tego powodu wielką miłość i ogólną cześć zjednał sobie Św. Franciszek tak dalece, iż niewiasty i mężczyźni tłumnie garnęli się do niego, a za szczęśliwych poczytywali się ci, którzy mogli dotknąć się przynajmniej rąbka szaty jego«. To są cudowne skutki, o ile kto sam ciesząc się pokojem, drugim go opowiada.

Maksyma Św. O. Franciszka.

»Prawdziwym sługą Bożym jest ten, który się nigdy nie gniewa i niczym niepokoi«.

MODLITWA.

Boże pokoju i wszelkiego pocieszenia! prosimy Cię pokornie, pozwól nam żyć zawsze w pokoju z Tobą, tak iżbyśmy nigdy przez przestąpienie Przykazań Twoich nie zasłużyli na Gniew Twój. Prosimy Cię o pokój z samymi sobą, tak by ani pokusy, ani nędze, ani nieszczęście, ani choćby własne ułomności nie zamąciły nigdy pokoju duszy naszej; ale byśmy we wszelkich przeciwnościach widzieli mądrą Prawicę Twoją i zgadzali się zawsze z Świętą Wolą Twoją. Daj nam pokój z naszymi braćmi, tak byśmy mieli zawsze cierpliwość dla przykrych, wyrozumiałość dla ułomnych i łagodnie upominali grzeszących. A wreszcie prosimy Cię, Boże, o pokój ze wszystkimi i dla wszystkich i dlatego wołamy pokornie ze Świętym Kościołem Twoim: »Daj nam pokój, Panie, za dni naszych, bo nie ma kogo innego, ktoby za nas walczył, jak tylko Ty Boże nasz«; abyśmy ciesząc się pokojem, którego ludziom dobrej woli tu na ziemi użyczasz, dostali się potem do Nieba i tam cieszyli się pokojem zupełnym i wiecznym, kochając Cię i chwaląc na wieki wieków. Amen.

5 Ojcze nasz, Zdrowaś Marya i Chwała Ojcu

na uczczenie Świętych Blizn naszego Serafickiego Ojca.

V. Módl się za nami Św. Ojcze Franciszku.

R. Abyśmy się stali godnymi Obietnic Pana Chrystusowych.

V. Módlmy się: Boże, Który Kościół Twój przez zasługi Błogosławionego Ojca naszego Franciszka coraz liczniejszym potomstwem rozmnażasz, daj nam, abyśmy go naśladując, ziemskimi rzeczami gardzili, a Niebieskich Darów uczestnictwem zawsze się cieszyli. Przez Chrystusa Pana naszego.

R. Amen.

Miesiąc poświęcony Serafickiemu Patryarsze Św. Franciszkowi z Asyżu, Dziełko O. Kandyda Mariotti, 1900.