O nabożeństwie miesięcznym.
Źródło: Zbior wybornego y gruntownego nabozenstwa na codzienne, tygodniowe, miesięczne, w dni swięte i roczne 1819
Nauka.
Chociaż nie zdaje się być osobliwszym i różnym od codziennego, tygodniowego, i rocznego, jakoż nie znajduje się w innych do Nabożeństwa książkach, przestrzec jednak potrzeba Wiernych Chrystusowych. Najpierw, iż niektórzy z nich zostają w rozmaitych Bractwach, którym oprócz innych w roku dni, na jedną w każdym miejscu Niedzielę nadane są Odpusty to zawsze pod obowiązkiem jakiego nabożeństwa.
Po wtóre: Wszyscy, którzykolwiek nabożnie co dzień trzy razy odmawiają Anioł Pański, i którzy codziennie przez pół lub ćwierć godziny odprawiają medytację, to jest modlitwę wewnętrzną, tak ci jako i pierwsi wiernie się każdego dnia w tych pobożnych uczynkach zachowując przez cały miesiąc, w każdym całego roku dostąpić mogą zupełnego Odpustu w te dni Miesięczne, które sami sobie obiorą, a w nie spowiadać się i komunikować, i modlić się będą. Przysposobienia do Spowiedzi opisane są niżej w Nabożeństwie do Świętych Sakramentów, w Nabożeństwie także tyczącym się Odpustów, wyrażone są względem nich uwiadomienia i modlitwy.
Co się zaś tyczy Medytacji, czyli modlitwy wewnętrznej, ta choćby tak wielkimi, (jako się wyżej nadmieniło) Odpustami zalecona nie była, sama jednakże przez się od modlitwy ustnej daleko jest zacniejsza i pożyteczniejsza; gdyż kiedy się modlimy ustnie mówimy tylko do Pana Boga; ale gdy się modlimy wewnętrznie, tj. gdy rozmyślamy co nabożnego, wtenczas Sam Pan Bóg mówi do nas, ponieważ więc tyle jest na świecie ludzi chcących choćby pobożniejsze prowadzić życie, którzy wiele różnych i długich modlitw ustnych codziennie odmawiają, a o modlitwie wewnętrznej albo nie wiedzą, albo nie dbają, albo co rozmyślać nie mają, przetoż kładzie się tu dla wszystkich wielce gruntowne i wyborne Uwagi na każdy dzień Miesiąca. Które przeczytawszy codziennie po jednej rozważając, trzeba je znowu na drugi, i na każdy poczynający się Miesiąc z początku zaczynać. Przez całe życie odprawiając je, znajdzie się zawsze w nich co nowego do używania i ku zbudowaniu.
Uwaga o odpustach.
Źródło: Głos duszy 1881;
Odpusty. Podręcznik dla duchowieństwa i wiernych opr. X. Augustyn Arndt 1890r.
Benedykt XIV, sławny i uczony Papież, polecał Brewem d. 16 grudnia 1746r., bardzo gorąco rozmyślanie, i bardzo słusznie, mało bowiem jest ćwiczeń pobożnych, z których by Chrześcijanie mogli czerpać skuteczniejsze środki do zapewnienia sobie wytrwania i postępu w cnotach. „Dajcie mi kogoś, który co dzień choć kwadrans poświęca rozmyślaniu powiedziała Św. Teresa, a ja mu obiecuję Niebo“.
Odpusty:
1) Zupełny raz na miesiąc w dzień dowolnie obrany, jeżeli kto przez miesiąc co dzień rozmyśla przez pół godziny lub przynajmniej przez kwadrans. Warunki: Spowiedź, Komunia Święta i modlitwa pobożna na zwyczajne intencje.
2) 7 lat i 7 kwadr. za każdy raz, gdy kto w kościele lub gdzie indziej, publicznie lub prywatnie, naucza innych o sposobie rozmyślania, albo gdy kto tej nauki słucha. Warunek: Spowiedź, Komunia Święta za każdym razem.
3) Odpust zupełny raz na miesiąc w dniu dowolnie obranym, gdy kto pilnie naucza, albo się dał pouczyć. Warunki: Spowiedź, ilekroć z sercem skruszonym przyjmą Komunię Świętą i modlitwa na zwyczajne intencje. (Benedykt XIV. Brew. dn. 16 grudnia 1746r.)
Wszystkie te odpusty można ofiarować za dusze wiernych zmarłych.
WEZWANIE DO DUCHA ŚWIĘTEGO.
V. Racz przyjść Duchu Święty i napełnić serca wiernych Twoich.
R. A ogień Miłości Twojej racz w nich zapalić.
V. Ześlij Ducha Twego, a będą stworzone.
R. A cała ziemia będzie odnowiona.
V. Módlmy się: Boże! Światłem Ducha Świętego serca wiernych nauczający, daj nam w Tymże Duchu poznawać co jest dobrem, i zawsze obfitować w pociechy Jego. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, Który z Tobą i z Duchem Świętym żyje i króluje, Bóg w Trójcy Świętej Jedyny na wieki wieków.
R. Amen.
DZIEŃ 23
Modlitwa przygotowawcza.
Oświeć, Panie, promieniem Twej Wiecznej Mądrości nasz umysł przyćmiony i zapal w ubogim i zimnym sercu naszym iskierkę najgorętszej Miłości Twojej, abyśmy zastanawiając się nad cnotami i wielkimi zasługami Serafickiego naszego Ojca Św. Franciszka, wszelkimi siłami starali się, jako dobre dzieci, naśladować go tu na ziemi, tak jak on naśladował Jednorodzonego Syna Twojego, a tak byśmy się stali kiedyś jego towarzyszami w Niebie.
ROZMYŚLANIE. O wielkim poszanowaniu, w jakim Św. Franciszek miał kościoły i wszystkie rzeczy święte.
I.
Kto ma wiarę żywą, miłość gorącą Pana Boga i głęboko czci tajemnice naszej Świętej Religii, jakżeby nie miał w poszanowaniu kościołów i wszystkich rzeczy świętych do nich należących? o ile arka święta, symbol tylko przymierza i pokoju; o ile świątynia Jerozolimska, również tylko symbol Obecności Pana Boga, a zarazem dom modlitwy i miejsce ofiar, i każda rzecz, która oznaczała Opiekę i zmiłowanie Najwyższego, była dla ludu izraelskiego przedmiotem największego uszanowania i czci najgłębszej, a zarazem powodem niewypowiedzianej radości, i stąd Izraelici słusznie uważali się za najszczęśliwszych na świecie; jakież dopiero uszanowanie winniśmy my, Chrześcijanie Katolicy, kościołom naszym, które są nie tylko symbolem Obecności Pana Boga, ale w których Bóg rzeczywiście i istotnie przebywa i aż do skończenia świata przebywać będzie? Kościoły nasze są miejscami ofiar, ale nie obrazowych i niedoskonałych, jak u ludu izraelskiego, ale prawdziwej i najdoskonalszej Ofiary Syna Bożego, Który codziennie z Nieba podczas każdej Mszy Świętej na Ołtarze nasze zstępuje i ofiaruje się Bogu Ojcu za grzechy nasze. Kościoły nasze są domami modlitwy a takiej świętości, iż od Nieba samego różnią się tylko o tyle, iż tam w górze widzi się Pana Boga jawnie, a w naszych kościołach jedynie okiem Wiary. O zaiste my Chrześcijanie Katolicy możemy tak wołać jak patryarcha Jakub na widok cudownej drabiny sięgającej Nieba: „O jak to miejsce jest straszne; nie jest tu nic innego, jedno Dom Boży a Brama Niebieska” (Ks. Rodz. 28, 17). Możemy zawołać z królem prorokiem zmuszonym stać zdala od świątyni: »O jako miłe Przybytki Twoje Panie Zastępów! Żąda i ustaje dusza moja do Pałaców Pańskich. Serce moje i ciało moje rozweseliły się w Bogu Żywym. Błogosławieni, którzy mieszkają w Domu Twoim, Panie: na wieki wieków będą Cię chwalić. Albowiem lepszy jest jeden dzień w Pałacach Twoich, niż tysiące w przybytkach niezbożnych« (Ps LXXXIII, 2-3.5.11). Wiary przeto nam tylko potrzeba, bracia moi, wiary żywej, a wówczas będziemy również mieć wielkie uszanowanie dla Domów Bożych. I jakżeby mogło być inaczej? Wszak o ile z tak wielkim szacunkiem i nabożeństwem odwiedzamy domek, w którym Słowo stało się Ciałem, w którym narodził się Pan Jezus; górę Kalwarii, gdzie Go ukrzyżowano; grób, w którym Go pochowano i wszelkie miejsca święte, na których kiedykolwiek przebywał Zbawiciel świata o! to z jakimże uszanowaniem, z jaką czcią głęboką powinniśmy wchodzić dopiero do kościołów naszych, w których ustawicznie Pan Jezus na Ołtarzach naszych przebywa i aż do skończenia świata przebywać i niewypowiedziane Łaski świadczyć nam będzie!
II.
I dlatego to Św. Franciszek przeznaczony od Pana Boga na to, by przedziwnym apostolstwem swoim i swoich synów podtrzymywał Kościół duchowny Wojujący tu na ziemi, musiał mieć cześć uniżoną i głębokie uszanowanie także dla Kościoła materialnego, ale mimo to prawdziwego domu i miejsca pobytu Boga pomiędzy nami. Rzeczywiście już od samego początku swojego życia duchowego okazał, jakie miał staranie o kościoły i jak wielkim otaczał je szacunkiem i wszystkie rzeczy święte. Sam wyznaje, iż mu Pan Bóg dał taką wiarę w swe kościoły, iż tak po prostu adorował i mówił: »Wielbimy Cię, Najświętszy Panie Jezu Chryste, tu i po wszystkich kościołach Twoich na całym świecie będących i błogosławimy Tobie, żeś przez Święty Krzyż Twój odkupił świat«. Kiedy pewnego razu modląc się w ubogim i chylącym się ku upadkowi kościółku Św. Damiana, usłyszał głos z Krzyża do niego mówiący: »Franciszku, idź i napraw dom mój, który, jak widzisz, cały się rozpada«, postanowił niezwłocznie spełnić dane mu polecenie. ale tłumacząc sobie jeszcze dosłownie rozkaz odebrany, zamyśla o naprawie materialnej ubogiego kościółka. Sprzedaje więc w tym celu konia i znaczną część sukna, którym od niejakiego już czasu z woli ojca mógł rozporządzać, a za pieniądze stąd otrzymane najpierw kupuje lampę, by się dniem i nocą paliła przed Krzyżem, z którego głos cudowny usłyszał, resztę zaś sumy przeznacza na odnowienie kościółka. Gdy jednak pieniądze te nie wystarczyły, udał się na kwestę po mieście, a Pan Bóg jedynie wie, ile drwinek i zniewag przez to ucierpieć musiał. Sam cały dzień pracował, nosił na swoich barkach kamienie, wapno, drzewo, wszystko co było do budowy potrzebne i tyle dokładał starań, iż wreszcie dopiął swego zamiaru. Skoro ukończył odnowienie kościółka Św. Damiana, zajął się podobnież kościołem Św. Piotra, dlatego, iż miał szczególniejsze do tego księcia Apostołów nabożeństwo. Kwesta szła mu w tej chwili daleko lepiej, gdyż już wszyscy wiedzieli, jaki Święty czyni użytek z pieniędzy, które mu składają; więc też w krótkim czasie i ten drugi kościół odnowił i we adekwatne sprzęty kościelne, których tam nie dostawało zaopatrzył. Nie dosyć na tym — postanowił jeszcze trzeci kościółek odbudować, (by tak przedstawiały trzy Zakony, których miał być założycielem, mówi Św. Bonawentura); a to mały, starożytny, ubogi i zupełnie opuszczony kościółek Najświętszej Maryi Panny czyli Porcjunkuli, o ćwierć mili od Asyżu oddalony. Już się w nim choćby nabożeństwo nie odprawiało i służył tylko za schronienie dla pasterzy, zwłaszcza w czasie deszczu. Odnowienia jego dokonał Franciszek jeszcze łatwiej i prędzej jak dwóch poprzedzających; następnie zaprowadził w nim nabożeństwo i sam nieraz całe tam noce spędzał na modlitwie przed Ołtarzem Matki Bożej, a kościółek ten stał się potem matką wszystkich kościołów Zakonu Braci Mniejszych. A o ile nasz Święty w początkach swego duchowego życia tyle zdziałał dla ozdoby Domu Bożego, czegoż dopiero nie czynił potem aż do śmierci? Historia opowiada nam, iż nie mogąc.patrzeć na źle utrzymane zwłaszcza wiejskie kościoły, umyślnie do nich przybywał, by je zamiatać, czyścić i ozdabiać, o ile tylko mógł. A obawiając się, czy znajdą się w nich hostie do odprawiania Mszy Świętej albo czy są należycie zrobione, sam je pod dostatkiem przepięknie wypiekał i roznosił, gdzie ich brakowało. Co więcej to wielkie poszanowanie kościołów rozszerzał na wszystko, co się odnosi do sprawowania Tajemnic naszej Świętej Religii i polecił synom swoim, by go w tym ściśle naśladowali.
III.
O jakież piękne nauki, bracia moi, daje nam nasz Seraficki Ojciec tą swoją wielką troskliwością o Dom Boży i rzeczy święte! Wskazuje nam przez to, iż i my według sił naszych powinniśmy wszelkich dokładać starań, by nasze kościoły, naczynia święte, sprzęty kościelne i wszystko, co należy do Służby Bożej, było przyzwoite, czyste, porządne, jednym słowem takie, by choć ubogie, nie uwłaczało użytkowi, jaki się robi z rzeczy świętych przy sprawowaniu Najświętszych Tajemnic naszej Religii. Jakąż przeto ujmą, ba jakim grzechem choćby byłoby dla zakonnika a także dla jakiejkolwiek osoby pobożnej, starać się o piękny i ozdobny pokój, utrzymywać w porządku klasztor lub dom i wszystko, co służy do użytku w życiu doczesnym, a nie troszczyć się wcale o ochędóstwo i ozdobę Domu Bożego! Po wtóre chce nam Św. Franciszek dać do zrozumienia, iż i my powinniśmy równe okazać staranie o czystość obcych kościołów. Jak Św. Franciszkowi, tak i nam często się zdarza widzieć zwłaszcza na wsi kościoły, które czy to przez ubóstwo, czy raczej przez niedbalstwo tych, co o nie starać się mają, tak są opuszczone i brudne ze wszystkim tym co do nich należy, iż są niegodne i nieodpowiednie nie tylko za mieszkanie Boga, ale choćby człowieka, iż już nie powiem zwierząt! o ile więc nie mamy ochoty oczyszczać ich i ozdabiać własnymi rękoma, jak to czynił nasz Seraficki Ojciec, czemuż przynajmniej nie staramy się, czy to upomnieniami czy prośbami, czy innymi środkami, które są w naszej mocy, by to uczynili inni? Wszak przede wszystkim powinniśmy mieć w sercu miłość i cześć Domu Bożego i wszystkich rzeczy do niego należących. Skoro więc widzimy tyle nieuszanowania, tyle zgorszenia i profanacji wszelkiego rodzaju w świątyniach Pańskich, zwłaszcza w tych czasach niewiary i religijnej obojętności bezczelnie popełnianych, podnośmy głos, zwłaszcza my kapłani, z urzędu do tego zobowiązani, a pełni świętej gorliwości jak Dawid, Matatiasz, przypominajmy roztropnie świętokradcom straszne groźby Boże! Przypominajmy im, iż Jezus Chrystus, chociaż najłagodniejszy Baranek, choć nigdy bicza nie używał, jednak skoro zobaczył nieuszanowanie świątyni Jerozolimskiej, która ostatecznie była tylko figurą naszych kościołów, nie mógł się powstrzymać i bijąc powrozem, wszystkich przekupniów z świątyni powypędzał.
PRZYKŁAD.
Lepiej poznamy ducha Św. Franciszka o wspomnianej materii z następnego listu, jak wysłał do duchownych Katolickiego Kościoła. »Będąc sługą wszystkich, powiada nasz Święty, wszystkim powinienem służyć przez ogłaszanie Słowa Bożego. Nie mogąc jednak z powodu choroby osobiście wszystkich nawiedzać, proszę posłuchać, co wam w niniejszym liście w krótkości kreślę. My wszyscy duchowni zastanówmy się nad ciężkimi grzechami, jakie niektórzy z niewiadomości popełniają przeciw Najświętszemu Ciału i Krwi Pana naszego Jezusa Chrystusa i przeciw Najświętszym Słowom, stanowiącym formę konsekracji. Wiemy albowiem dobrze, iż Jego Ciało i Krew nie mogą być na Ołtarzu obecne, o ile się nie wymówi słów konsekracji. Przez wymówienie zaś tych słów zstępuje na Ołtarze nasze ten Pan Najwyższy, Który nas odkupił, umarłych do życia powołał; w tej chwili przez te słowa znajduje się rzeczywiście i istotnie Jego Ciało i Krew Przenajświętsza pod postaciami chleba i wina. Wszyscy przeto ci, którzy sprawują te Święte Tajemnice, a zwłaszcza ci, co to czynią bez należytej uwagi, niech się zastanowią nad tym, jak liche są w wielu kościołach kielichy, w których się konsekruje, jak brudne korporały, puryfikaterze i inna bielizna kościelna, której się przy Mszy Świętej używa. Niech zważą, z jaką to w takim razie zniewagą połączone jest odprawianie Mszy Świętej, przechowywanie Przenajświętszego Sakramentu i udzielanie Komunii Świętej! O jakże się tu sprawdza, co mówi Pismo Święte, iż »człowiek cielesny nie pojmuje tego, co jest Ducha Bożego« (I. Kor. II, 14). Bo czyż Religia nasza Święta nie poucza nas o zniewagach, jakie cierpi ten Bóg pełen Dobroci, Który się nam oddaje w nasze ręce, Którego dotykamy i co dzień przyjmujemy w Komunii Świętej? Czy może nie wiemy o tym, iż musimy wpaść w Jego Ręce? Poprawmy się przeto czemprędzej z tych i wszystkich innych przewinień, by ich już.nigdy więcej nie popełniać. Gdybyśmy kiedy Ciało Pana naszego Jezusa Chrystusa na miejscu niestosownym znaleźli, starajmy się je podnieść i w miejscu kosztownym przechować. Toż gdy zobaczymy Jego Imię i Jego Święte Słowa na miejscu nieodpowiednim, weźmy je i na miejscu przyzwoitym połóżmy. Rozumie się, iż to wszystko powinniśmy zachować według porządku wskazanego nam od Pana Boga i według postanowień naszej Świętej Matki Kościoła. A ktokolwiek tego zaniecha, niech wie, iż w Dzień Sądu złoży ścisły z tego rachunek Panu naszemu, Jezusowi Chrystusowi«…!
Maksyma Św. O. Franciszka.
»Chcę, by Najświętsze Tajemnice Ciała i Krwi Pana naszego Jezusa Chrystusa były przechowywane w miejscach kosztownych«.
MODLITWA.
O Boże! gdybyśmy mieli żywszą wiarę, gdyby cześć i chwała Twoja więcej nam leżały na sercu, gdybyśmy lepiej pojmowali tak ważne obowiązki naszego świętego urzędu, więcej troszczylibyśmy się o czystość i ozdobę Domu Twojego Świętego i przeszkodzilibyśmy tylu świętokradztwom i profanacjom, jakie popełniają ludzie bezbożni; święcie traktowalibyśmy rzeczy święte; a zwłaszcza my kapłani unikalibyśmy bardzo wielu błędów w odprawianiu Świętych Tajemnic, w codziennym sprawowaniu czynności liturgicznych! Przebacz nam przeto, Boże, tak wielkie niedbalstwo nasze i brak pobożności, a zapal w sercach naszych ogień Wiary Świętej i gorliwość o cześć i Chwałę Twoją, abyśmy się stali godnymi sługami Kościoła Wojującego tu na ziemi, a potem królowali na wieki z Tobą w Kościele Tryumfującym w Niebie. Amen.
5 Ojcze nasz, Zdrowaś Marya i Chwała Ojcu
na uczczenie Świętych Blizn naszego Serafickiego Ojca.
V. Módl się za nami Św. Ojcze Franciszku.
R. Abyśmy się stali godnymi Obietnic Pana Chrystusowych.
V. Módlmy się: Boże, Który Kościół Twój przez zasługi Błogosławionego Ojca naszego Franciszka coraz liczniejszym potomstwem rozmnażasz, daj nam, abyśmy go naśladując, ziemskimi rzeczami gardzili, a Niebieskich Darów uczestnictwem zawsze się cieszyli. Przez Chrystusa Pana naszego.
R. Amen.
Miesiąc poświęcony Serafickiemu Patryarsze Św. Franciszkowi z Asyżu, Dziełko O. Kandyda Mariotti, 1900.
![Marsz Ciszy w Krakowie dotarł przed Wieżę Ratuszową. Udział w nim wzięli prezydent i premier [+GALERIA]](https://misyjne.pl/wp-content/uploads/2026/11/mid-26b09240.jpg)
