Naśladowcy / imitatorzy (μιμηταὶ – mimētai)

Bądźcie więc naśladowcami Boga, jako dzieci umiłowane, i postępujcie drogą miłości, bo i Chrystus was umiłował i samego siebie wydał za nas w ofierze i dani na wdzięczną wonność Bogu (Ef 5,1-2).

Γίνεσθε οὖν μιμηταὶ τοῦ θεοῦ ὡς τέκνα ἀγαπητὰ καὶ περιπατεῖτε ἐν ἀγάπῃ, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς καὶ παρέδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν προσφορὰν καὶ θυσίαν τῷ θεῷ εἰς ὀσμὴν εὐωδίας.

Estote ergo imitatores Dei sicut filii carissimi et ambulate in dilectione sicut et Christus dilexit nos et tradidit se ipsum pro nobis oblationem et hostiam Deo in odorem suavitatis

Μιμήσις (mimēsis) to zasada twórczego naśladownictwa natury bądź dzieł mistrzów, którym udało się tę naturę odtworzyć. Zdanie odnotowane przez św. Pawła tutaj: „Bądźcie więc naśladowcami Boga” (Ef 5,1), ale też w 1Kor: „Bądźcie naśladowcami moimi, tak jak ja jestem naśladowcą Chrystusa” (11,1) staje się kluczowym dla zrozumienia zamysłu, który towarzyszył Apostołowi w pisaniu jego listów: przedstawić adresatom ikonę Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, ukazać, iż pójście za Nim nie było daremne, ale służyło składaniu świadectwa (2Kor 2,14: „roznoszenie po wszystkich miejscach woni Jego poznania”), i wreszcie: zachęcić odbiorców listów do naśladowania. W Flp 3,17 Apostoł, zachęcając adresatów, aby wszyscy razem byli jego naśladowcami, używa sobie adekwatnego słowa: symmimētai – „współnaśladowcy”. W kontekście tego listu (por. Flp 1,27-30) może to oznaczać naśladowanie bezinteresownej postawy Chrystusa, posłusznego aż do śmierci na krzyżu i wiąże się z obietnicą, którą Paweł umieszcza w ciągu argumentacji, iż mianowicie: Chrystus „przekształci nasze ciało poniżone na podobne do swego chwalebnego ciała” (Flp 3,21). W 1Tes, gdzie adresaci są nazywani „naśladowcami (mimētai) naszymi i Pana” (1,6), naśladowanie, do którego Apostoł ich zachęca, wiąże się z trwaniem w wierze pomimo niesprzyjających okoliczności. Taka wierność oznacza zawsze trwanie w krzyżu Chrystusa.