Bo my nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli. (Dz 4,20)
οὐ δυνάμεθα γὰρ ἡμεῖς ἃ εἴδαμεν καὶ ἠκούσαμεν μὴ λαλεῖν.
non enim possumus quæ vidimus et audivimus non loqui.
Piotr z Janem właśnie chcą mówić, iż osobiście widzieli śmierć Chrystusa, a potem spotkali Go żywego. Chcą opowiedzieć o uwolnieniu człowieka i całej ludzkości z koszmarnego kieratu śmierci. Muszą opowiadać o tym, iż z grobu jest wyjście, iż panujące procedury śmierci zostały złamane, o tym, iż oni już nikomu nie pozwolą dać się zamknąć w strachu przed śmiercią. Co więcej, chcą nie tylko mówić o życiu po śmierci, o Jezusie, który stoi po zwycięskiej stronie życia, ale także, nie zważając na osobiste koszta, chcą wszystkich ludzi przeprowadzić na adekwatną stronę. Dotyczyło to także ich rozmówców, czyli największych przeciwników.
No właśnie, mówić, czy nie mówić!?
Fot.P.P 
