Pamiętać

Niech język mi przyschnie do podniebienia, jeżeli nie będę pamiętał o tobie, jeżeli nie postawię Jeruzalem ponad największą moją radość. (Ps 137,6)
adhaereat lingua mea faucibus meis, si non meminero tui, si non praeposuero Ierusalem in capite laetitiae meae

Pamięć i refleksja, poczucie tożsamości, samoświadomość są cechami osoby. Posiadamy je, ponieważ zostaliśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga. Nie jesteśmy w stanie pamiętać wszystkiego, każdej chwili naszego życia, przeszłości. Często pamiętamy złe rzeczy, które mocno zapisują się w pamięci, albo te wyjątkowe, piękne momenty, których nie chcemy zapomnieć.
Psalmista, pisze o trudnym doświadczeniu dla Izraela, o niewoli Babilońskiej. Naród Wybrany stracił wszystko, Jerozolima wraz z świątynią została zburzona. Lud uprowadzony do Babilonu. To co pozostało Izraelitom, to pamiętać o Jerozolimie, mieście Króla, o świątyni, o przymierzu, o wierze, o Bogu. Pamiętać, by w nowej rzeczywistości, w której przyszło im żyć, nie zgubić tego, kim są jako Naród, kim jest ich Bóg. By ich wiara przetrwała, by móc ją przekazać przyszłym pokoleniom.
My też, po to pamiętamy przeszłość, by budować piękną przyszłość.