Płaszcz (שַׂלְמָה śalmâ)

Jeśli weźmiesz w zastaw płaszcz twego bliźniego, winieneś mu go oddać przed zachodem słońca, (Wyj 22,25)

אִם־חָבֹ֥ל תַּחְבֹּ֖ל שַׂלְמַ֣ת רֵעֶ֑ךָ עַד־בֹּ֥א הַשֶּׁ֖מֶשׁ תְּשִׁיבֶ֥נּוּ לֹֽו׃

ἐὰν δὲ ἐνεχύρασμα ἐνεχυράσῃς τὸ ἱμάτιον τοῦ πλησίον, πρὸ δυσμῶν ἡλίου ἀποδώσεις αὐτῷ·

Si pignus a proximo tuo acceperis pallium, ante solis occasum reddes ei;

Płaszcz (שַׂלְמָה śalmâ), rzeczownik ten pochodzi od rdzenia ślm, który znaczy „zawierać”, „opasać”, „otoczyć”, „obejmować”, „zrozumieć”. Pod względem semantycznym שַׂלְמָה (śalmâ) oznacza „część ubioru” lub ogólnie „odzież”. Konkretnie „płaszcz” lub „pelerynę” – „ubranie wierzchnie”. W Starym Testamencie, prawo dotyczące płaszcza (שַׂלְמָהśalmâ) danego w zastaw przewidywało oddanie go przed zmrokiem. Powodem było to, iż płaszcz był jedynym przykryciem na noc, czyli jedynym schronieniem dla otulenia nagości podczas snu. Istotnie, w starożytności płaszcz służył za przykrycie.

Dzisiejsza liturgia, w pierwszym czytaniu (Wj 22,20-26), przytacza fragment tego prawa, które podaje także inne wymagania miłości bliźniego, w relacji do wdów i sierot, których sam Bóg, YHWH, deklarował się być szczególnym protektorem. Ktoś kto krzywdził sierotę, wdowę lub przybysza, musiał wiedzieć, iż wpadał w ręce ich Protektora. Jak mówi nasze czytanie, krzywdzący w konsekwencji sam narażał się na doświadczenie losu tych których krzywdził, to jest osierocenia czy wdowieństwa.