Pocieszyć (נָחַם nâḥam)

Jak cię pocieszyć? Z czym porównać, Córo Jeruzalem? Z czym cię porównać, by cię pocieszyć, Dziewico, Córo Syjonu? Gdyż zagłada twoja wielka jak morze. Któż cię uleczy? (Lm 2,13)

מָֽה־אֲעִידֵ֞ךְ מָ֣ה אֲדַמֶּה־לָּ֗ךְ הַבַּת֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם מָ֤ה אַשְׁוֶה־לָּךְ֙ וַאֲנַֽחֲמֵ֔ךְ בְּתוּלַ֖ת בַּת־צִיֹּ֑ון כִּֽי־גָדֹ֥ול כַּיָּ֛ם שִׁבְרֵ֖ךְ מִ֥י יִרְפָּא־לָֽךְ׃ ס

Τί μαρτυρήσω σοι ἢ τί ὁμοιώσω σοι, θύγατερ Ιερουσαλημ; τίς σώσει σε καὶ παρακαλέσει σε, παρθένος θύγατερ Σιων; ὅτι ἐμεγαλύνθη ποτήριον συντριβῆς σου· τίς ἰάσεταί σε;

Cui comparabo te? vel cui assimilabo te filia Ierusalem? cui exæquabo te, et consolabor te virgo filia Sion? magna est enim velut mare contritio tua: quis medebitur tui?

Pocieszyć to nie tylko podtrzymać na duchu, ale też udzielić głębokiego wsparcia, zapewnić o obecności, stanąć u boku, usunąć lęk, przyjść z pomocą w trudnych chwilach, powiedzieć słowo krzepiące.
Sztuka pocieszenia nie jest powtarzaniem utartych frazesów, bądź opowiadaniem starych banałów. Jest to umiejętność najwyższych lotów, pocieszanie jest wprost sztuką boską. Przecież sam Duch Święty to właśnie Pocieszyciel, czyli sam Bóg.
Zawsze możemy poprosić o Ducha Pocieszyciela. A wtedy sami zostajemy pocieszeni Bożą obecnością i możemy pocieszyć tych, którzy pociechy potrzebują.
Pocieszajmy!

Fot.P.P