1 godzina temu
Po ponad 30 latach pracy misyjnej na Madagaskarze o. Mariusz Kasperski OMI przyjął święcenia biskupie. Uroczystość odbyła się 8 listopada w Toamasinie. Pochodzący z Wielkopolski zakonnik został biskupem pomocniczym miejscowej archidiecezji, której pasterzem jest kard. Désiré Tsarahazana.
Więcej artykułów znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl
Źródło: Oblaci Mary NiepokalanejPhoto credit: Diecezja Toamasina
Tekst został przetłumaczony i opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.
W niedzielę 8 listopada na placu przed katedrą św. Józefa w Toamasinie odprawiono Mszę świętą, podczas której 63-letni polski misjonarz przyjął sakrę biskupią. Liturgia rozpoczęła się o godz. 8.30 czasu miejscowego (6.30 w Polsce). Głównym konsekratorem był kard. Désiré Tsarahazana, arcybiskup Toamasina. Współkonsekratorami byli bp Marek Ochlak OMI, ordynariusz sąsiedniej diecezji Fenoarivo Atsinanana, oraz bp Marie Fabien Raharilamboniaina OCD, biskup Morondava.
Papież Leon XIV mianował o. Kasperskiego biskupem pomocniczym Toamasina 19 sierpnia 2026 r., powierzając mu również stolicę tytularną Burca. W herbie nowego biskupa znalazła się biblijna dewiza: „Przyodziejcie zbroję Bożą” (Ef 6,11). Sakra otwiera nowy etap jego posługi w Kościele, któremu służył przez 3 dekady jako misjonarz, duszpasterz i przełożony zakonny.
Z Wielkopolski na Czerwoną Wyspę
Mariusz Kasperski urodził się 15 sierpnia 1963 r. w Wolsztynie i pochodzi z pobliskiego Chorzemina. Ukończył Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Powodowie, pracował zawodowo, a następnie odbył zasadniczą służbę wojskową. W 1986 r. rozpoczął nowicjat u Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej na Świętym Krzyżu. Filozofię i teologię studiował w seminarium w Obrze, gdzie 8 września 1991 r. złożył śluby wieczyste. Święcenia kapłańskie przyjął 21 czerwca 1993 r.
Pierwsze lata kapłaństwa spędził w parafii św. Stanisława Kostki w Lublińcu. W 1995 r. wyjechał na Madagaskar. Początkowo uczył się języka malgaskiego i poznawał lokalną kulturę, później pracował w misyjnym buszu w Ambinanindrano. Posługiwał także w Toamasinie, Antananarivo i Morondava. Był proboszczem, wychowawcą kandydatów do zgromadzenia, a w latach 2015–2022 przełożonym delegatury oblatów na Madagaskarze.
Wyjeżdżał na misje razem z o. Markiem Ochlakiem OMI. Po ponad 30 latach to właśnie bp Ochlak, dziś ordynariusz Fenoarivo Atsinanana, był jednym z biskupów udzielających mu święceń. Dla obu zakonników Madagaskar stał się miejscem wieloletniej pracy duszpasterskiej.
Duszpasterstwo, szkoła i pomoc po cyklonie
Od 2023 r. o. Kasperski tworzył parafię św. Eugeniusza de Mazenoda w ubogiej dzielnicy Tsarahonenana na obrzeżach Toamasiny. Obok głoszenia Ewangelii organizował działania odpowiadające na codzienne potrzeby mieszkańców: budowę szkoły, zapewnienie dostępu do czystej wody oraz dożywianie dzieci. Z prowadzonego przez parafię programu żywieniowego korzystało około 250 najmłodszych.
W lutym 2026 r. region nawiedził cyklon Gezani. Żywioł spustoszył znaczną część parafii, niszcząc również drewniany kościół. Wśród ofiar byli parafianie misjonarza. O. Kasperski zaangażował się w pomoc poszkodowanym i odbudowę zniszczonych obiektów. To doświadczenie towarzyszyło mu w chwili otrzymania nominacji biskupiej.
W rozmowie opublikowanej przez oblatów mówił, iż nominacja była dla niego całkowitym zaskoczeniem. Po telefonie z nuncjatury poprosił o czas do namysłu. Ostatecznie odpowiedział: „Boże, ufam Tobie”. Nową funkcję postrzega nie jako zakończenie pracy misyjnej, ale jako jej kontynuację, choć z większą odpowiedzialnością.
„Biskup ma być ojcem”
Przed święceniami o. Kasperski podkreślał, iż w posłudze biskupiej najważniejsza będzie dla niego bliskość wobec wiernych i kapłanów. „Biskup ma być ojcem” – mówił w wywiadzie dla oblaci.pl. Zwracał również uwagę na konieczność troski o wspólnotę, dobro wspólne oraz modlitwę.
Nowy biskup pomocniczy będzie wspierał kard. Tsarahazanę w archidiecezji obejmującej część wschodniego wybrzeża Madagaskaru. Jego droga – od wielkopolskiego Chorzemina, przez misyjny busz, po posługę biskupią – pozostaje związana z mieszkańcami Czerwonej Wyspy, zwłaszcza tymi, którzy żyją w ubóstwie.
Na 10 stycznia 2027 r. zaplanowano jego prymicje biskupie w rodzinnej parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Wolsztynie.
PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ:
