Poznański Czerwiec 1956 i poświęcenia odbudowanej Katedry

28 czerwca 1956 roku na lewym brzegu Warty wybuchł robotniczy bunt przeciwko komunistycznej dyktaturze. Tysiące poznaniaków wyszło na ulice, żądając „wolności, pracy i chleba”. Protest został krwawo stłumiony przez wojsko i milicję z użyciem czołgów, a na ulicach miasta zginęli walczący o wolną Polskę. W tym samym czasie na Ostrowie Tumskim otwarto i poświęcono odbudowaną ze zniszczeń wojennych katedrę poznańską.

Metropolita poznański abp Walenty Dymek, z powodu ciężkiej choroby, nie mógł uczestniczyć w uroczystości. Mszy św. przewodniczył bp Franciszek Jedwabski, który dokonał konsekracji ołtarza głównego z gotyckim poliptykiem z Góry Śląskiej. Liturgię odprawiono w szatach ze skarbca archikatedry lwowskiej. Oprawę muzyczną zapewnił chór seminaryjny pod dyrekcją ks. prof. Gerarda Mizgalskiego, a asystę przygotował ceremoniarz diakon Michał Tschuschke. Homilię wygłosił prepozyt Kapituły Metropolitalnej ks. infułat Nikodem Mędlewski. W kontekście trwających w mieście walk wypowiedział słowa:

„Piękna jesteś katedro – choć teraz jeszcze surowa, pozbawiona wielu swoich skarbów. Piękne są twe wyniosłe wieże zdobne na barokowych hełmach w krzyże – nie armaty”.