Rola i misja świeckich w Kościele według Lumen gentium

Świeccy nie są jedynie „odbiorcami” posługi duchownych, ale stanowią ogromną większość i serce Ludu Bożego. Dowiedz się, jak Konstytucja Lumen gentium oraz nauczanie papieży – od Jana Pawła II po Franciszka – definiują godność, wolność i apostolską misję chrześcijan w świecie. Odkryj na nowo swoje powołanie do bycia uczniem-misjonarzem w codzienności. Refleksja Papieża Leona XIV na audiencji generalnej.

Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl

Źródło: EWTN Polska
Photo credit: Vatican MEdia
Tekst został przetłumaczony i opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.

Podczas dzisiejszej Audiencji Generalnej, Papież Leon XIV kontynuował refleksję nad Konstytucją Lumen Gentium, skupiając się przede wszystkim na rolę i miejsce świeckich w Kościele. Przeczytaj całe rozważanie.

Bracia i siostry, dzień dobry!

Kontynuujemy naszą drogę refleksji nad Kościołem, tak jak przedstawia go nam Konstytucja soborowa Lumen gentium (LG). Dziś zajmiemy się czwartym rozdziałem, który traktuje o świeckich. Wszyscy pamiętamy to, co papież Franciszek lubił powtarzać: „Świeccy są po prostu olbrzymią większością Ludu Bożego. Na ich służbie jest mniejszość: wyświęceni szafarze” (Adhort. ap. Evangelii gaudium, 102).

Ta sekcja Dokumentu stara się wyjaśnić w sposób pozytywny naturę i misję świeckich, po wiekach, w których byli oni definiowani po prostu jako ci, którzy nie należą do duchowieństwa ani do osób konsekrowanych. Dlatego chętnie odczytam z wami bardzo piękny fragment, który mówi o wielkości kondycji chrześcijańskiej: „Jeden jest przeto wybrany Lud Boży: «jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest» (Ef 4, 5); wspólna jest godność członków wynikająca z ich odrodzenia w Chrystusie, wspólna łaska synostwa, wspólne powołanie do doskonałości; jedno zbawienie, jedna nadzieja i niepodzielna miłość” (LG, 32).

Przed jakąkolwiek różnicą w posłudze czy stanie życia, Sobór potwierdza równość wszystkich ochrzczonych. Konstytucja nie chce, aby zapomniano o tym, co stwierdziła już w rozdziale o Ludzie Bożym, mianowicie, iż kondycją ludu mesjańskiego jest godność i wolność dzieci Bożych (por. LG, 9).

Oczywiście, im większy dar, tym większe jest również zobowiązanie. Dlatego Sobór, wraz z godnością, podkreśla także misję świeckich w Kościele i w świecie. Na czym jednak opiera się ta misja i na czym polega? Mówi nam o tym sam opis świeckich, który proponuje nam Sobór: „Pod nazwą świeckich rozumie się wszystkich wiernych chrześcijan […] którzy jako wcieleni w Chrystusa przez chrzest i ustanowieni Ludem Bożym, uczynieni na swój sposób uczestnikami kapłańskiej, prorockiej i królewskiej funkcji Chrystusa, sprawują w Kościele i w świecie, w zakresie im adekwatnym, misję całego ludu chrześcijańskiego” (LG, 31).

Święty Lud Boży nie jest zatem nigdy bezkształtną masą, ale Ciałem Chrystusa lub, jak mawiał Augustyn, Christus totus: jest wspólnotą zorganizowaną organicznie, dzięki owocnej relacji między dwiema formami uczestnictwa w kapłaństwie Chrystusa: kapłaństwem powszechnym wiernych i kapłaństwem urzędowym (por. LG, 10). Na mocy chrztu wierni świeccy uczestniczą w tym samym kapłaństwie Chrystusa. Istotnie, „Jezus Chrystus, najwyższy i wieczny Kapłan, chce również przez świeckich kontynuować swoje świadectwo i swoją służbę; dlatego ożywia ich swoim Duchem i nieustannie pobudza do podejmowania wszelkiego dobrego i doskonałego dzieła” (LG, 34).

Jakże nie wspomnieć w związku z tym o świętym Janie Pawle II i jego adhortacji apostolskiej Christifideles laici (30 grudnia 1988)? Podkreślał w niej, iż „Sobór, ze swym bogatym dziedzictwem doktrynalnym, duchowym i duszpasterskim, poświęcił wspaniałe strony naturze, godności, duchowości, misji i odpowiedzialności wiernych świeckich. A Ojcowie Soborowi, powtarzając wezwanie Chrystusa, powołali wszystkich wiernych świeckich, mężczyzn i kobiety, do pracy w Jego winnicy” (nr 2). W ten sposób mój czcigodny Poprzednik nadał nowy impuls apostolstwu świeckich, któremu Sobór poświęcił osobny dokument, o którym powiemy później.

Rozległe pole apostolstwa laikatu nie ogranicza się do przestrzeni Kościoła, ale rozszerza się na świat. Kościół bowiem jest obecny wszędzie tam, gdzie jego dzieci wyznają Ewangelię i dają o niej świadectwo: w środowiskach pracy, w społeczeństwie obywatelskim i we wszystkich relacjach międzyludzkich, tam gdzie swoimi wyborami ukazują piękno życia chrześcijańskiego, które już tu i teraz antycypuje sprawiedliwość i pokój, które osiągną pełnię w Królestwie Bożym. Świat potrzebuje „przesiąknięcia duchem Chrystusa i skuteczniejszego osiągania swego celu w sprawiedliwości, miłości i pokoju” (LG, 36). A jest to możliwe tylko dzięki wkładowi, służbie i świadectwu świeckich!

Jest to zaproszenie do bycia owym Kościołem „wychodzącym”, o którym mówił nam papież Franciszek: Kościołem wcielonym w historię, zawsze otwartym na misję, w którym wszyscy jesteśmy powołani do bycia uczniami-misjonarzami, apostołami Ewangelii, świadkami Królestwa Bożego, niosącymi euforia Chrystusa, którego spotkaliśmy!

Bracia i siostry, niech Pascha, do której celebracji się przygotowujemy, odnowi w nas łaskę bycia – tak jak Maria Magdalena, Piotr i Jan – świadkami Zmartwychwstałego!