Święto Niepodległości. Czy jesteśmy wolnymi ludźmi?

Święto Niepodległości to nie tylko pamięć o przeszłości, ale też zadanie na dziś. Ks. Piotr Wiśniowski pyta, co zrobimy z wolnością, jeżeli zatracimy sumienie, prawdę i wiarę ojców. Przeczytaj refleksję o polskiej wolności, Bogu i patriotyzmie.

Więcej artykułów znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl

Źródło: EWTN Polska
Photo credit: EWTN Polska przy pomocy AI
Tekst został przetłumaczony i opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.

Umiłowani Bracia i Siostry!

Dzisiaj wypowiadamy jedno z najpiękniejszych polskich słów: NIEPODLEGŁOŚĆ. Ale chrześcijanin powinien zapytać: co ono naprawdę znaczy? Czy wystarczy mieć własne granice, biało-czerwoną flagę, hymn i własne państwo, żeby być naprawdę wolnym? Historia Polski odpowiada nam: nie. Można było odebrać Polsce państwo, a nie zdołać odebrać Polakom Ojczyzny. Przez 123 lata Polski nie było na mapach Europy, a jednak Polska żyła. Żyła w rodzinach, w języku, w kulturze, w modlitwie, w pamięci, w pieśniach i w wierze. Żyła przy domowych krzyżach i obrazach Matki Bożej. Żyła w sercach ludzi, którzy potrafili przekazać swoim dzieciom prostą prawdę: Polski dzisiaj nie ma na mapie, ale Polska jest — i kiedyś powróci.
I powróciła. Nie dlatego, iż któregoś dnia historia sama postanowiła być dla nas łaskawa. Za tę wolność płacono. Powstańcy, zesłańcy, żołnierze, kapłani, matki wychowujące dzieci po polsku, nauczyciele broniący polskiego słowa — każde pokolenie dokładało swoją cegłę. Byli Piłsudski, Dmowski, Paderewski, Witos, Korfanty, Haller i tysiące ludzi, których nazwisk nie znamy. Różnili się nieraz dramatycznie w swoich poglądach na Polskę, ale łączyło ich przekonanie, iż Polska musi być wolna. I może właśnie tego powinniśmy się od nich dzisiaj nauczyć: można się różnić, można prowadzić spór, ale istnieje dobro większe niż moje środowisko, moja partia i moje zwycięstwo. Tym dobrem jest Ojczyzna.

Dzisiaj, 108 lat po odzyskaniu niepodległości, to pytanie staje przed nami na nowo. Za naszą wschodnią granicą od lat trwa wojna. Widzimy, iż granice państw nie są czymś danym raz na zawsze. Widzimy świat coraz bardziej niespokojny, brutalny i podzielony. Także w Polsce jesteśmy boleśnie podzieleni. Coraz łatwiej przychodzi nam patrzeć na drugiego Polaka nie jak na brata, ale jak na przeciwnika.
Coraz częściej różnica poglądów wystarcza, żeby odmówić komuś uczciwości, patriotyzmu, a czasem choćby ludzkiej godności.
A przecież Polska nie jest własnością jednej partii, jednego środowiska ani jednego pokolenia. Polska jest naszym wspólnym domem. I o ile podpalimy ten dom nienawiścią, wszyscy będziemy oddychać jego dymem.

Jako kapłan chcę jednak powiedzieć jeszcze coś ważniejszego. Niepodległość państwa nie wystarczy, o ile człowiek utraci wolność własnego sumienia. Można żyć w wolnej Polsce i być niewolnikiem pieniądza. Można śpiewać hymn i być niewolnikiem alkoholu, pornografii, nienawiści, kariery, telefonu czy opinii innych ludzi. Można nosić biało-czerwoną flagę, a jednocześnie pozwolić, żeby ktoś inny decydował za mnie, czym jest dobro i zło, czym jest rodzina, czym jest prawda i jaka jest wartość ludzkiego życia. Chrystus mówi: „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”. To jest fundament chrześcijańskiego rozumienia wolności. Wolność nie oznacza: mogę robić wszystko, co chcę. Wolność oznacza: jestem zdolny wybrać dobro, choćby kiedy zło jest łatwiejsze.
Dlatego dzisiaj nie wystarczy pytać: czy Polska jest niepodległa? Trzeba zapytać: co my robimy z jej niepodległością? Jaką Polskę zostawimy dzieciom? Bogatszą, ale duchowo pustą? Nowocześniejszą, ale bez pamięci? Polskę, w której będziemy jeszcze śpiewali „Boże, coś Polskę”, ale coraz mniej ludzi będzie wiedziało, do Kogo te słowa są skierowane? Nie wolno nam dopuścić, żeby wiara naszych ojców została jedynie elementem narodowego folkloru. Krzyż nie jest dekoracją polskiej historii. Ewangelia nie jest eksponatem muzealnym. Bóg nie jest dodatkiem do patriotyzmu. o ile naprawdę mówimy: Bóg, Honor, Ojczyzna — kolejność tych słów zobowiązuje. Najpierw Bóg, bo bez prawdy większej od nas samych łatwo uczynić własny interes najwyższym prawem. Honor, bo człowiek wolny nie sprzedaje sumienia. Ojczyzna, bo jest dziedzictwem, którego nie otrzymaliśmy po to, żeby je posiadać, ale żeby przekazać je następnym.

Bracia i Siostry!
Dzisiaj podziękujmy Bogu za Polskę. Za tych, którzy za nią umierali. Za tych, którzy modlili się, kiedy wydawało się, iż już nie powstanie. Za naszych dziadków i pradziadków. Za żołnierzy, kapłanów, matki i ojców. Ale nie kończmy dzisiejszego święta na wspomnieniu przeszłości. Niepodległość nie jest pamiątką. Jest zadaniem. Dzisiaj może nie żąda się od nas życia na barykadzie. Żąda się od nas uczciwości. Odpowiedzialności. Wierności rodzinie. Obrony życia. Szacunku dla człowieka. Mądrego wychowania dzieci. Pamięci historycznej. Modlitwy za Ojczyznę. I zdolności powiedzenia drugiemu Polakowi, z którym głęboko się nie zgadzam: jesteś moim rodakiem, nie moim wrogiem.
Bo Polskę można utracić nie tylko wtedy, kiedy przekracza jej granice obca armia. Można ją tracić po kawałku, kiedy przestajemy kochać prawdę, kiedy rodzina przestaje być miejscem przekazywania wiary, kiedy gardzimy własną historią, kiedy nienawiść staje się językiem debaty, a własna wygoda staje się ważniejsza niż dobro wspólne.

Dlatego dzisiaj módlmy się nie tylko: Boże, zachowaj Polskę wolną. Módlmy się także: Boże, uczyń nas godnymi wolnej Polski.
Daj nam mądrość, abyśmy jej nie zmarnowali. Daj nam odwagę, abyśmy bronili prawdy bez nienawiści. Daj nam pamięć, abyśmy nie zapomnieli, ile kosztowała wolność. I daj nam wiarę, abyśmy nigdy nie zapomnieli, iż ponad każdą ziemską ojczyzną jest Ojczyzna wieczna, do której prowadzi nas Chrystus.
Bo wolna Polska potrzebuje przede wszystkim wolnych ludzi. A naprawdę wolny jest ten, którego serce należy do Boga.

Amen.

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ:

Bp Wiesław Lechowicz: Choroba dotknęła naszą wolność