Tajemnica, która nas łączy / skryba021

Tajemnica, która nas łączy Należy dostrzec człowieka w relacjach zewnętrznych do świata i wewnętrznych do innych osób, a także dostrzec Boga w Jego różnych relacjach. Jak już wcześniej stwierdziliśmy, między nauką a wiarą nie ma rozbieżności. Nauka skupia się na zewnętrznych relacjach, tym samym niejako omija duchowy wymiar człowieka i Boga. Na początku zatrzymajmy się nad tym, co istniało przed czasem. Co Biblia określa mianem Boga i Stwórcy. Czy kiedykolwiek zdołamy zrozumieć istnienie Stwórcy? Od zarania dziejów ludzkość zastanawia się: kim jest Bóg i skąd pochodzi? To głębokie pytania stanowią wyzwanie nie tylko dla naszej wiary, ale także dla naszej zdolności i dążenia do zrozumienia wszechświata. Zastanawiamy się, co istniało, zanim zaistniał czas i powstały dzieła Boga. W końcu, co wiemy o Bogu? Że był jako rzeczywistość wieczna, istniejąca od zawsze. To z tej wieczności bierze się czas. Jednakże z faktu objawionego (i wyznania wiary: „Wierzę w Jednego Boga i istniejącą w Nim Trójcę Świętą”) możemy wnioskować, iż trzy Osoby Boskie zawsze istniały w kochającej wspólnocie i relacjach międzyosobowych (por. J 17,24 i 1 J 4,8). Nam aktywność zawsze jawi się jako coś, co jest w czasie, zaś wieczność chcemy postrzegać jako coś statycznego, bez ruchu. To nasze pojmowanie wynika z faktu, iż sami jesteśmy zanurzeni w czasie; choćby nasza myśl – gdy ją podejmiemy – wydaje się być ograniczona czasem. Stąd trudno nam pojąć wieczność i istniejące w niej aktywne relacje, zachodzące w Trójcy Świętej. Owa relacja jest rzeczywistością wewnętrzną, będącą całkowicie inną od relacji zewnętrznych, dokonujących się w czasie.
Często zadajemy sobie pytanie: jaka jest natura Boga przed stworzeniem? W zgłębieniu tej tajemnicy o pochodzeniu Boga ogromną pomoc daje nam Biblia, gdy stwierdza, iż na początku Bóg był Światłością (por. J 1,9), która powołała do istnienia niebo i ziemię (por. Rdz 1,1 i n.). W tym zdarzeniu dostrzegamy Światłość, będącą substancjalnością Jednego Boga, w strukturze Bóstwa, Ducha i Miłości, Jego suwerenności, wszechmocy, mądrości i miłości. W odróżnieniu od Światła, będącego w naturze Boga bytu wiecznego, dostrzegamy w działaniu inną światłość – stworzoną, materialną: „I stała się światłość” (Rdz 1,3).
Od momentu, gdy wypowiedział słowa „niech się stanie światłość”, oprócz rzeczywistości wiecznej, będącej poza czasem, pojawia się nowa rzeczywistość i czas. To rozróżnienie odsłania nam obecność wiecznego Stwórcy, który zawsze Jest i zawsze działa. Z pewnością możemy już odróżnić Tego, który działa i tworzy, od dzieł stworzonych; Tego, co jest wieczne, wszechmocne i istniejące zawsze. Jakże trudno nam pojąć wieczność! A to dlatego, iż my, ludzie żyjący w czasie, mamy problem, aby coś istniało nie w czasie. Wydaje się nam to pojęciem zbyt trudnym i złożonym. Jednak wieczność to rzeczywistość poza czasem. A czas swój początek otrzymuje dzięki istnieniu wieczności. Jawi się nam głęboka i fundamentalna prawda o relacji Boga, stworzenia, wieczności, czasu i roli człowieka w tym kontekście. Zwróćmy uwagę na fakt wypowiedzi ludzkiej: „Bóg stworzył z niczego”. Zdaje się, iż słyszymy echo ludzkiej obawy o istnieniu nicości. A przecież Bóg swoją wszechmocą stwarza świat materialny: „stworzył niebo i ziemię” – mówiąc inaczej, stworzył kosmos i ziemię.
W przeciwieństwie do materialnego wszechświata, rzeczy, które są w relacji zewnętrznej, czasowej, to byty, które rodzą się, rosną i ostatecznie znikają. Natomiast Bóg jest opisany jako ten, który zawsze istniał i istnieje, bez początku i końca. Filozofowie i naukowcy na przestrzeni wieków starali nam ukazać na początku nicość – to, co jakoby istniało u zarania dziejów. Starali się odrzucić pojęcie istnienia wiecznego Boga, skoro On istniał, to nie istniała nicość. To Bóg stwarza przestrzeń, to Bóg zapełnia ją swymi dziełami. Bóg zawsze był, jest i będzie! Ludzki umysł snuł katastroficzne wizje: bo z jednej strony nicość, a z drugiej czas. Jednym z najtrudniejszych zagadnień dla ateistycznej nauki było przyjęcie istnienia Boga i tej prawdy, iż wszystko w Nim ma swój początek i do Niego zmierza.
Dla nas, którzy otrzymaliśmy życie na Obraz i Podobieństwo Boga, zdaje się, iż jesteśmy ograniczeni przez czas i przestrzeń. A jednak tak nie jest, gdyż jesteśmy nosicielami „pierwiastków życia” otrzymanych w Pierwotnej Prokreacji Boga, powołującej osobę rozumną do życia. Ten dar, kryjący tajemnicę boskiej afirmacji wobec człowieka, jest niemal niemożliwy do pojęcia. I co ważniejsze, ten dar prowadzi nas ku życiu wiecznemu. Czas dla nas jest nieustanną rzeczywistością, w której mamy zakorzeniać się w Obrazie i Podobieństwie i wzrastać. Nie jesteśmy w czasie uwięzieni; widząc, jak przemija teraźniejszość, mamy zdążać do Źródła Życia. Jak Bóg jest poza tym cyklem czasu, tak człowiek, będący nosicielem Obrazu i Podobieństwa, poprzez afirmację będącą w czasie, może już teraz egzystować poza czasem, przez miłość afirmować wieczność. Jak mówią teologowie i mędrcy, iż Bóg jest Alfą i Omegą! Jest początkiem i końcem. Ale to stwierdzenie zawiera się w czasie, w naszym rozumowaniu, a On jest poza tymi ograniczeniami. Bóg obecny w imieniu: „JESTEM, KTÓRY JESTEM”. Biblia Boga wieczność przedstawia jasno. Na początku JEST Światłość. Światłość JEST Bogiem! Ale ludzki umysł ma ogromne trudności, by wejść w wieczne światło, a uczepiony światła stworzonego, szuka logicznego wyjaśnienia. Stąd rodzą się różne hipotezy początku wszechświata, teorie wybuchu, względności, kwantowych cząstek i wiele innych, które prawdopodobnie jeszcze powstaną. Tak będzie się działo, dopóki owe poszukiwania będą się opierać na zewnętrznych przyczynach, nie uwzględniając działania boskiej rzeczywistości. Człowiek czasem stawia dziecinne pytanie: jeżeli Bóg stworzył wszechświat, to kto stworzył Boga? I to pytanie prowadzi nas na granicę: gdzie po jednej stronie jest wieczny Bóg – moc sprawcza, a po drugiej – stworzone światło, czas, przestrzeń, materia i ludzki umysł działający w czasie. Idea Jednego Boga w Trójcy Świętej jest obecna w wierze chrześcijan. Bóg jest wieczny, nie ma początku ani końca i jest poza cyklem narodzin i śmierci, który znamy ze świata fizycznego. Bóg nie podlega prawom, które sam stworzył.
Podsumowując, należy stwierdzić, iż bezczasowość Boga jest rzeczywistością wykraczającą poza nasze pełne pojmowanie. Analogie i modele mogą pomóc nam o tym pomyśleć, ale są niedoskonałe. Stworzenie było pojedynczym, wiecznym aktem woli Boga. Bóg może działać w czasie, nie będąc przez niego ograniczonym. Związek między boską bezczasowością a ludzką wolną wolą pozostaje złożoną tajemnicą. Musimy uznać ograniczenia naszego języka i pojęć w opisywaniu Boga. To podróż intelektualnej i duchowej eksploracji, w której pokora i gotowość do przyjęcia tajemnicy są niezbędne. To nie jest problem do rozwiązania, ale rzeczywistość, nad którą należy się zastanowić.