W mocy działania Boga / skryba021

W mocy działania Boga



Otwierając Księgę Rodzaju, od razu spotykamy się z Bogiem i Jego Słowem. Możemy dostrzec niezwykłą wierność Boga wobec wypowiedzianego Słowa. Słowo to wyraża zamysł, plan i wolę powołania bytu do istnienia. Co powinniśmy zauważyć w tym zwięzłym stwierdzeniu, które ujawnia wszechmoc Boga? Z naszego ludzkiego doświadczenia wiemy, żeby wypowiedziane słowo stało się rzeczywistością – w sensie fizycznym – potrzebne jest działanie, konkretna praca. A co kryje się w Słowie Boga? W Słowie obecny jest Duch Boga, z Jego władzami: inteligencją, mądrością, rozumem, umiejętnością, wolną wolą. W Duchu Boga tworzą się plany, konkretne „programy” formowania wszechświata fizycznego, ze wszystkimi ożywionymi bytami, wraz z zasadami ich działania, zawartymi w Kodzie DNA. To w nim zawarty jest porządek funkcjonowania każdego powołanego bytu. Jednak, aby rzeczywistość mogła zaistnieć, konieczne jest działanie. W przypadku Boga, wszystko powstaje dzięki działaniu Bóstwa. Można powiedzieć, iż wszelkie plany Boga urzeczywistniają się dzięki Niemu.
Nie zapominajmy, iż w tym działaniu obecny jest Bóg, w którego wierzymy. Kiedy patrzymy na świat, widzimy miliardy istnień. Mamy byty, które nazywamy martwymi, np. piasek, skały, ziemię, a także byty ożywione, np. drzewa, kwiaty, ryby, zwierzęta… Dostrzegamy więc nie tylko świat fizyczny, martwy i ożywiony, widoczny dla naszego oka, ale także świat osobowy: w wymiarach duchowym i miłości. Według Księgi Rodzaju: „W ten sposób zostały ukończone niebo i ziemia oraz wszystkie ich zastępy” (Rdz 2,1). Nasuwa się myśl, iż zostały powołane inne wymiary egzystencji – „w tym stworzonym niebie” – co ma istotne konsekwencje dla człowieka. w tej chwili widzimy Boga jako Stworzyciela w relacjach zewnętrznych i jako Boga Ojca w relacjach wewnętrznych – osobowych. Możemy spojrzeć na to zagadnienie w kontekście tych relacji. Na początku był Bóg, istniejący wiecznie, który zainicjował czas, i w nim powołał do istnienia różne byty. Poruszając pokrótce relacje wewnętrzne w Bogu, oparłem się na pracy Karla Rahnera i Huberta Vorgrimlera ( Mały Słownik teologiczny, Warszawa 1987 pod hasłem: Bóg s.41 i Trójca Święta s. 501). Wskazuje na istnienie Jednego Boga, który ma przyczynę swego istnienia w samym sobie.
Natomiast w podstawowej tajemnicy chrześcijaństwa, w zagadnieniu o Trójcy Świętej mówi o jednej naturze i trzech osobach” Ojca, Syna i Ducha Świętego w Bogu. Koncepcja odwiecznej Trójcy Świętej – jest sercem teologii katolickiej, opisującym jednego Boga w trzech Osobach, istniejących odwiecznie w doskonałej jedności i miłości. Ta tajemnica jest przedmiotem wiary i głębokiej kontemplacji. Inne religie, choć często wyznają wiarę w jednego Boga, odrzucają koncepcję Trójcy z powodów doktrynalnych, podkreślając absolutną jedność i niepodzielność Boskiej Istoty. Różnorodność poglądów na naturę Boskości i jej istnienie ukazuje bogactwo ludzkich poszukiwań prawdy o Absolucie i jego relacji ze światem. W naszej pracy nie prowadzimy dociekań na temat zachodzących relacji między Osobami boskimi w wieczności. Tymi sprawami zajmują się teologowie, przedstawiciele różnych wyznań religijnych. Naszym zadaniem jest ukazanie istniejących relacji zachodzącymi między Bogiem, a człowiekiem powołanym do istnienia w Obrazie i Podobieństwie. Niemniej spójrzmy na niektóre byty w tym świecie, które pozostają w relacjach zewnętrznych wobec Stwórcy. W relacjach zewnętrznych:

• Bóg stworzył świat i wszechświat ze wszystkimi jego wymiarami.
• Bóg stworzył światło, wodę, powietrze.
• Bóg stworzył ziemię i rośliny.
• Bóg stworzył zwierzęta.

W relacjach wewnętrznych do osób:
• Bóg jest Bogiem Ojcem, Bogiem Matką wobec swych Dzieci
• Bóg dał życie zastępom niebieskim na Swój Obraz i Swoje Podobieństwo.
• Bóg obdarzył człowieka życiem na Swój Obraz i Swoje Podobieństwo.

Staramy się zrozumieć, czym jest Obraz, a czym Podobieństwo? Mamy wiele do odkrycia. Żyjemy, zajęci codziennymi sprawami, nie mamy czasu w refleksję nad sobą, nad tym, skąd pochodzimy. A cóż dopiero mówić o Obrazie i Podobieństwie Boga! Nie chodzi o obraz namalowany przez malarza, ale o żywą i kochającą Osobę Boga. Ten zarys działania Boga skłania nas do refleksji. Nie tylko nad stworzonym światem, ale nad własnym życiem i Dawcą naszego istnienia. Obraz i podobieństwo, które są w nas, mają doprowadzić do odkrycia Boga obecnego w naszej strukturze. Nie uciekniemy od prawdy o podobieństwie, jakie kryje nasza osoba. Potrzebujemy wejrzeć w głębię boskiej rzeczywistości, aby dostrzec obecność: Bóstwa, Ducha i Miłości. Mając relacje z Bogiem prawdziwym, żywym, obecnym wśród ludzi, w nas, w naszym ciele, duszy i miłości, a także w działaniu. Fakt: „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz i Nasze podobieństwo…” jest naszą rzeczywistością, światłem na drodze do urzeczywistnienia człowieczeństwa. Mamy Boga rzeczywistego, obecnego w nas, bliższego niż niebo, bo to On (dał Jezusa Zbawiciela, aby usunął wszelkie destrukcje ), chce mieć niebo w nas. O czym mówi Jezus zapytany przez faryzeuszy: «Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób widoczny; i nie powiedzą: „Oto tu jest” albo: „tam”. Oto bowiem królestwo Boże jest pośród was» (Łk 17,20-21).
Dostrzegając siebie w relacji z Dawcą Życia, zdajemy sobie sprawę, jak wiele musimy zrobić, aby zbliżyć się do Boga. Uświadomienie prawdy, iż otrzymaliśmy życie na Obraz i Podobieństwo Boga, otwiera perspektywę naszych narodzin, rozwoju i wzrostu. Rozumiemy, iż podstawy poczęcia i rozwoju człowieka, zawarte w DNA, nie są skazane na zagładę, chociaż istnieje niebezpieczna ingerencja, która może powodować regres (szczególnie niebezpieczna jest samowolna zmiana płci, która nie zmieni kodu DNA i spowoduje regres osobowy). Ponieważ te podstawy dane przez Boga nigdy nie przeminą, nie ulegną niszczącemu działaniu błędnych koncepcji rozwoju człowieka. Nadszedł czas, byśmy w naszym obrazie- czyli w osobie i posiadanymi w niej podobieństwami - dostrzegli potrzebę otwarcia się na działanie Boga, na Jego Bóstwo, Ducha i Miłość. Płynąca emanacja przenika najgłębsze zakamarki ludzkiego istnienia, szanując naszą wolność. Partycypacja, jako prawo dziecka (człowieka) do funkcjonowania w tym obrębie, stwarza ogromne możliwości: potrzebę i możliwość realizacji sensu życia tu i teraz, a także dążenia do perspektywy pozaziemskiej. Niezależnie od naszego przekonania, jest to fascynująca możliwość wchodzenia w moc działania Boga. Bywa i tak, iż ktoś, kto walczy z chorobą, nagle doświadcza poprawy lub wyzdrowienia, które lekarze tłumaczą jako `cud`. Podobnie, niespodziewane rozwiązanie trudnej sytuacji życiowej, np. znalezienie pracy po długim okresie bezrobocia, może być postrzegane jako interwencja Boża. W przypadku twórców pojawia się nagłe olśnienie, pomysł, który `spada z nieba`, przypływ kreatywności – to wszystko możemy interpretowane jako wpływ Ducha Świętego lub Bożej inspiracji. Artyści, naukowcy, wynalazcy często przypisują swoje odkrycia i dzieła natchnieniu z góry od Boga. Czasem mówimy, iż mieliśmy spotkanie z `aniołem`: Przypadkowe spotkanie z osobą, która w krytycznym momencie udziela pomocy, rady lub wsparcia, może być interpretowane jako działanie anioła stróża lub Bożej opatrzności. To może być ktoś, kto np. chwyta za koszule przed wtargnięciem na ulicę w czasie czerwonego światła, gdy byliśmy zagapieni w „smartfona”, choć . pojawia się w naszym życiu tylko na chwilę, ale jego obecność ma ogromne znaczenie.
Kto choć raz doświadczył odkrywania piękna w naturze, zachwytu nad wschodem słońca, majestatem gór, delikatnością kwiatów, pięknem zwierząt – wszystko to winno prowadzić do refleksji nad Stwórcą i Jego obecnością w świecie. Kontemplacja mocy stwórczej natury może być formą kontaktu z Bogiem. Jakże głębokie przeżycia doświadczamy w miłości i przebaczeniu. Bezwarunkowa miłość rodzicielska, głęboka przyjaźń, zdolność do przebaczania – to wszystko może być postrzegane jako odzwierciedlenie Bożej miłości i miłosierdzia. Relacje oparte na miłości i przebaczeniu są dla wielu ludzi dowodem obecności Boga w ich życiu. Przecież wiele innych jest sposobów na wchodzenia w relacje osobiste z Bogiem, Choćby modlitwa dziękczynna, prośby, przebłagalna, uwielbienia , medytacja, kontemplacja – to wszystko może prowadzić do doświadczenia Bożej obecności i poczucia pokoju. Ogromnie ważne są także praktyki duchowe: czytanie Pisma świętego pozwala rozpoznać co tobą kieruje i w jaki sposób Bóg do ciebie przemawia. Wskazówki zawarte w świętych tekstach pomagają zrozumieć Boże przesłanie i uczą, jak rozpoznawać Jego działanie w świecie. Miłość bliźniego polega na służbie innym przez wolontariat, działania charytatywne – wszystko to pomaga wyjść poza własne potrzeby i zobaczyć świat oczami Boga.
Często słyszymy o pielgrzymkach do miejsc świętych, które stanowią okazją do pogłębienia wiary i doświadczenia Bożej obecności w sposób szczególny. Jest to czas spędzony na rekolekcjach w drodze, na komunii świętej, modlitwie i refleksji, pod kierunkiem duchowym, to może pomóc pielgrzymowi lepiej zrozumieć Boże plany względem osobistego życia. Jakże wielu doświadczyło poczucia sensu i celu w życiu. Pomimo trudności i cierpienia, odnajdywali sens w życiu, poczucie, iż mają misję do spełnienia, było przez nich interpretowane jako Boże wezwanie. Bóg ciągle do nas przemawia, musimy nauczyć się słuchać Jego głosu. Żyć `tu i teraz`, należy skupić się na chwili obecnej, ( przeszłość już odeszła, przyszłość jeszcze będzie) ona należy do nas, w niej zauważmy detale otaczającego świata, mogą pomóc dostrzec piękno i cudowność Tego, który powołał go do istnienia. Należy być otwarty na to, iż Boże działanie może przyjść w nieoczekiwany sposób. Nie ograniczać się do swoich wyobrażeń o tym, jak Bóg powinien działać. Ufać, iż Bóg jest z nami i działa w naszym życiu, choćby jeżeli tego nie widzimy. Rozmowa z duchownym lub przyjacielem, który ma głęboką wiarę, może pomóc nam w rozpoznawaniu Bożego działania w życiu. Najważniejsze jest znalezienie praktyk, które najbardziej nam odpowiadają i które pomagają nawiązać osobistą relację z Bogiem. Eksperymentując z różnymi metodami, będziemy otwarci na to, co Bóg chce pokazać.