Grzech (חַטָּאָה ḥaṭâ’â)

Ulituje się znowu nad nami, zetrze nasze nieprawości. Wrzucisz w morskie głębiny wszystkie ich grzechy. (Mi 7,19)

יָשׁ֣וּב יְרַֽחֲמֵ֔נוּ יִכְבֹּ֖שׁ עֲוֹֽנֹתֵ֑ינוּ וְתַשְׁלִ֛יךְ בִּמְצֻלֹ֥ות יָ֖ם כָּל־חַטֹּאותָֽם׃

αὐτὸς ἐπιστρέψει καὶ οἰκτιρήσει ἡμᾶς, καταδύσει τὰς ἀδικίας ἡμῶν καὶ ἀπορριφήσονται εἰς τὰ βάθη τῆς θαλάσσης, πάσας τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν.

Revertetur, et miserebitur nostri: deponet iniquitates nostras, et proiiciet in profundum maris omnia peccata nostra.

Polskie słowo grzech wywodzi się z języka prasłowiańskiego (*grěxъ) i oznacza błęd, pomyłkę, odstępstwo od normy, bądź też skrzywienie. Mówimy przecież, iż ktoś jest pokrzywiony, albo go pogięło.
Hebrajskie określenia grzechu mówią o chybieniu celu, zabłądzeniu, zboczeniu z drogi oraz o buncie, świadomym przekroczeniu granicy i nieprawości.
Dobrze jest mieć świadomość, iż Bóg wyznaczył człowiekowi wysokie moralne standardy zawarte w przykazaniach, które prowadzą nas równie wysoko i daleko. Dobrze jest się wyprostować. Dobrze jest też wrócić na adekwatną drogę prowadzącą do celu. A ponadto czy nie poprawia nam samopoczucia świadomość, iż Bóg nie chce rozpamiętywać się w naszych grzechach, ale “wrzuca je w morskie głębiny”, by znowu całą naszą energię skupić na radosnym kroczeniu adekwatną drogą?

Fot. P.P.