Nie chodzi tylko o władzę nad Trybunałem. Chodzi także o życie

W przestrzeni publicznej ścierają się różne scenariusze tego, co może wydarzyć się w najbliższych dniach w Trybunale Konstytucyjnym. Jeszcze wczoraj rano część mediów uważnie śledzących wydarzenia polityczne informowała, iż na stole leży propozycja porozumienia między premierem, prezydentem i ugrupowaniami parlamentarnymi.

Karol Nawrocki miał zaproponować rozwiązanie bardzo proste: wszyscy dotychczasowi sędziowie – budzący przecież rozmaite kontrowersje w poszczególnych środowiskach politycznych – mieliby zrezygnować z urzędu i przejść w stan spoczynku. Na ich miejsce parlament, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie, powołałby nowych sędziów. W ten sposób można byłoby rozwiązać dotychczasowe i przewlekłe już problemy.

Choć pomysł ten wizerunkowo wyglądał dobrze, od początku trudno było sobie wyobrazić jego rzeczywistą realizację. Nie po to premier Donald Tusk włożył tyle wysiłku w przejęcie Trybunału i podjął związane z tym ryzyko polityczne, a w przyszłości być może również karne, by teraz przystać na propozycję swojego głównego przeciwnika.

Podobną postawę przyjmuje zresztą w tej sprawie Prawo i Sprawiedliwość. Politycy partii Jarosława Kaczyńskiego traktują pomysły tzw. resetu instytucjonalnego, jako próbę wymuszenia na nich uznania ich działań w Trybunale z lat 2015–2023 za błędy. Zgoda na tzw. reset oznaczałaby ponadto dla obu największych sił parlamentarnych zamknięcie możliwości dalszej eskalacji konfliktu, który od lat pomaga im utrzymywać wysoką mobilizację społeczną i poparcie.

Nie można w tej sprawie jednak popadać w symetryzm. Przy wielu zastrzeżeniach Prawo i Sprawiedliwość nie dokonało nigdy policyjnego przejęcia urzędu konstytucyjnego, którego niezależność gwarantuje zasada trójpodziału władzy. Nie lekceważono także obowiązku przyjmowania ślubowania sędziów przed prezydentem. To wszystko z perspektywy zasad działania państwa jest ważne.

Obok już w zasadzie nieprawdopodobnych scenariuszy porozumienia i resetu, coraz wyraźniej rysują się na horyzoncie inne możliwości, które niestety zaognią kryzys państwa. Po pierwsze, Trybunał Konstytucyjny może posłużyć premierowi Tuskowi do odsunięcia prezydenta Karola Nawrockiego od urzędu. Choć musiałoby się to odbyć ze złamaniem ważnych zasad konstytucyjnych, podobnie jak przy przejęciu TK, to jednak pozwoliłoby zachować pozory przestrzegania tych zasad.

Art. 131 ust. 1 Konstytucji mówi, iż jeżeli Prezydent przejściowo nie może sprawować urzędu, zawiadamia o tym Marszałka Sejmu, który tymczasowo przejmuje jego obowiązki. jeżeli nie jest w stanie dokonać zawiadomienia, o stwierdzeniu przeszkody rzecz rozstrzyga TK na wniosek Marszałka Sejmu. W razie uznania przejściowej niemożności, TK powierza Marszałkowi Sejmu tymczasowe wykonywanie obowiązków Prezydenta.

Minister Sprawiedliwości Waldemar Żurek już poinformował media, iż prokurator z Prokuratury Krajowej wszczął z urzędu śledztwo w sprawie “czynnej napaści na sędziów TK Annę Korwin-Piotrowską i Krystiana Markiewicza oraz próby wymuszenia przemocą określonych działań na Trybunale Konstytucyjnym”. Chodzi o fakt wkroczenia prezydenta Karola Nawrockiego do siedziby TK w związku ze wcześniejszych zajęciem go przez Korwin-Piotrowską, która bezprawnie przypisuje sobie stanowisko prezesa Trybunału. Widać jednak dobrze, iż zarysowuje się pretekst do jawnego wystąpienia rządu przeciwko głowie państwa. jeżeli tak się stanie sytuacja może okazać się nie tylko dramatyczna politycznie, ale także cywilizacyjnie.

Prezydent Karol Nawrocki z przysługującym mu prawem weta jest dziś jedyną osobą, która posiada narzędzia by powstrzymywać prawny demontaż cywilizacji życia w Polsce. Nie chodzi tu o nawoływanie do wspierania każdej jego decyzji czy choćby trwalszego poparcia politycznego. Konieczna jest jednak świadomość opinii katolickiej w Polsce, iż realnie równoważny on rewolucyjne zakusy liberalno-lewicowej większości parlamentarnej.

Prezydent zajmuje dość zasadnicze stanowisko zarówno w sprawie ochrony życia i to nie tylko w polityce wewnętrznej, ale także na arenie międzynarodowej, gdzie angażuje się na rzecz prawnej ochrony małżeństwa i rodziny. W kraju zawetował ustawę o statusie osoby najbliższej, która w praktyce zalegalizowały związki partnerskie i przyznawałaby im część praw zarezerwowanych dla małżeństwa. Powstrzymał także rozwód pozasądowy argumentując iż rozwiązania małżeństwa nie można sprowadzić wyłącznie do procedury administracyjnej. Był pierwszym prezydentem, który wziął udział w Narodowym Marszu Życia.

Wedle zapowiedzi, które sformułował pochodzący z postkomunistycznej lewicy Marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty, mogący zastąpić Karola Nawrockiego po ewentualnym przewrocie, “legalny trybunał ma prawo uchylać przepisy krzywdzące prawa i wolności obywatelskie, prawa człowieka, w tym prawa kobiet do aborcji, i iż może zmieniać swoje wcześniejsze decyzje”. Zapowiedzi takie są formułowane pomimo tego, iż art. 190 ust. 1 Konstytucji RP wprost mówi, iż “orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne”. Rzecznik Lewicy Łukasz Michnik mówił 15 października br, iż odnowiony TK jest potencjalną drogą do uchylenia wyroku z 2020 r., który uznał aborcję eugeniczną za niekonstytucyjną.

Aktualnym wydarzeniom w kraju towarzyszy wiele emocji, politycy tworzą i rozgrywają plemienne emocje często posługując się mniej lub bardziej jawnymi kłamstwami. Z tej perspektywy ludzie sumienia powinni ustawić swój własny kompas wskazujący na wartości nienegocjowalne. Czasem oznacza to konieczność by iść w poprzek wielkim falom politycznych konfrontacji. Nikt nie mówi, iż jest to proste.

Czytaj także:Łyżka miodu w beczce dziegciu. O dramatycznej sytuacji w Trybunale Konstytucyjnym

Czytaj także:Dlaczego jestem za życiem? Dyskusje światopoglądowe w pracy i świadectwo adopcyjnej mamy

Czytaj także:– W postawie „za życiem” nie chodzi o kontrolowanie kobiet – dla Aletei lekarz z Uniwersytetu w Oksfordzie